STALIF Ventrale spondylodese met koolstof cage met bot-transplantatie (stand-alone wervelverstijving via de buikzijde)

Als een implantatie van een discusprothese niet geschikt is wegens teveel kans op blijvende pijnklachten doordat de wervels al meer beschadigingen hebben opgelopen, of als het risico op blijvende zenuwwortel-irritatie te groot is, dan wordt een koolstofblokje (cage) geïmplanteerd, helmaal opgevuld met wat botsnippers uit de bekkenkam. De operatie-techniek en het litteken in de buik is dus vrijwel hetzelfde als bij de discusprothese-implantatie. Er is wel een extra littekentje voor het halen van de botsnippers in de bekkenkam, daar waar gewoonlijk de broekriem op rust. Dat kan soms wel hinderlijk zijn. Uitwendig merkt men het verschil in de rug niet, maar inwendig moet er dan botingroei plaatsvinden. Het duurt dus langer voordat het operatie-effect bereikt is. Dit noemen we een ventrale spondylodese. De gang van zaken en de nabehandeling is vrijwel hetzelfde als bij de discusprothese, maar men moet wat langer een kunsstofcorset dragen, om de ingroei te bevorderen. De directe post-operatieve orders in het operatie-verslag zijn maatgevend. Tot nu toe is er bij onze patiënten sinds 1989 geen enkele verschuiving opgetreden. De overige kansen op andere complicaties zijn ongeveer hetzelfde als bij een discusprothese-operatie, omdat de toegangsweg via de buik dezelfde is. Meestal zijn na de spondylodese de beenklachten ook vrijwel verdwenen, maar als die toch blijven bestaan, dan kan het zinvol zijn om alsnog een zenuwwortel aan de achterkant via de rug te "bevrijden": dat noemen we een dorsal release. Hierbij gebeurt hetzelfde als bij een spinale stenose operatie.

Als de stabiliteit van het koostof-implantaat aan de voorzijde onvoldoende bleek te zijn, werd bij een tweede ingreep alsnog aan de rugzijde met bouten en plaatjes een extra versteviging aangebracht, een zogenaamde dorsale spondylodese met pedikel-schroeven. Sinds voorjaar 2002 is het echter vrijwel nooit meer nodig om nog een extra rug-operatie uit te voeren, we beschikken nu over de STALIF methode: Stand Alone Anterior Interbody Fusion. Daarbij is het mogelijk om het koolstof-implantaat, gevuld met botsnippers aan de boven- en onderliggende wervel vast te schroeven. Vertaald in het Nederlands: "op zichzelf staande wervelverstijving via de buikzijde".