| Mijn weg naar München | |
| Sinds 1994 had ik last van
lage rugpijn: op een avond zakte ik zo door mijn rechterbeen. Mijn man zei
je hebt een hernia, maar ik verklaarde hem voor gek. Toch maar naar de huisdokter,
die vertelde dat ik accuut moest gaan liggen. Na weken bedrust en fysiotherapie
ging het weer iets beter. Dit proces heeft zich in drie jaar wel 5 keer
herhaald. Ondertussen kon ik niet meer werken en belandde in de ziektewet.
Toen had mijn man er genoeg van en wilde dat ik me liet onderzoeken door
een neuroloog. Na MRI en ruggenprik bleek er toch een grote hernia te zitten.
Deze werd geopereerd in september 1997. De eerst week ging prima, maar bij
de fysiotherapie ging het weer mis. Sinds die tijd kreeg ik weer erge rugpijn
met uitstraling en scheuten naar mijn rechterbeen. Na verloop van tijd kwam
er ook nog stuitpijn bij, waardoor ik niet meer kon zitten. In mijn lies
kreeg ik last van zenuwpijn. Voor de stuitpijn enkele malen een injectie
laten zetten bij de huisarts wat ook niet hielp.Bij nacontrole door de neurochirurg
werd ik verwezen naar de pijnbestrijding. Deze probeerde met injecties en
naalden de pijn in de rug te laten verdwijnen, hetgeen in totaal weer een
jaar duurde en ook niet lukte: er was niets meer aan te doen. Het ging met
vallen en opstaan, ik kon niet meer slapen of liggen van de pijn. Zitten
kon bijna niet vanwege de stuitpijn, tja dan maar doorzitten en gewoon doen
of ik geen pijn had. Lopen werd steeds moeilijker. Na weer een ligperiode
in februari 1999 het ziekenhuis gebeld of er iets te doen was aan de stuitpijn.
Ik kon inmiddels helemaal niet meer zitten, maar daar was niets aan te doen.
Toen kwam ik in contact met de NVVR, de Nederlandse Vereniging voor Rugpatienten, waar men vertelde dat ik naar dr. Zeegers kon gaan in Sittard. In maart '99 kwam ik bij dokter Zeegers terecht. Er werd röntgenonderzoek, MRI en een skeletscintinigram gedaan en ik kreeg uitvoerige informatie over de rug mee, met een website voor informatie www.medkiozk.com . Voor het eerst had ik het gevoel begrepen te zijn en dat er iemand naar me luisterde. Dr. Zeegers constateerde dat de tussenwervelschijf van L4-L5 uitgedroogd was en dat die door een discusprothese kon worden vervangen, maar dat er eerst nog een discografie aan vooraf moest gaan. De wachtlijst zou ongeveer 10-12 maanden zijn. Ik knapte tussendoor weer een stukje op, maar zo gauw ik iets in het huishouden deed ging het weer mis, waardoor ik weer niet vooruit kwam. Mijn hele gezin ging er onder lijden: vooral de kinderen, er kon niks leuks meer met ze gedaan worden door mij. In januari kwam ik weer plat te liggen nu met zwaardere medicijnen tegen de pijn. Ten einde raad heb ik dokter Zeegers gemaild (second-opinion@medkiozk.com), met de gedachte dat dit antwoord nog wel op zich zou laten wachten wegens de drukte van zijn werk. Toen ik de volgende dag zag dat er een mailtje binnen was met de mededeling dat ik München geopereerd zou kunnen worden, heb ik gehuild van blijdschap en meteen naar zijn secretaresse Nicole Vroomen (046-346 1846) gebeld dat ik wel wilde. Voor de operatie en discografie heb ik mensen gebeld, die ook een prothese hadden laten zetten ze waren heel blij dat ze het gedaan hadden en geheel weer opgeknapt. Dit vond ik zelf een goed teken, dus besloten we indien we een lening konden krijgen te kiezen voor de operatie ( het VGZ gaf een afwijzing )anders moest ik nog 2 jaar wachten met pijn voor dat ik hier geopereerd zou kunnen worden. Op woensdag 16 februari zijn mijn man en ik via Eindhoven naar Amsterdam en dan naar München gevlogen. Daar met de Taxi naar de Alpaklinik gereden. Vanuit daar zijn we toen door hun chauffeur naar het Sheraton-hotel gebracht (voor 2 nachten) en de volgende ochtend donderdag 17 februari eerst gesproken met dokter Hoogland, de Nederlandse orthopaedisch chirurg in München. Hij constateerde dat ook L1-L2 slecht was, maar dat daar niks aan gedaan behoefde te worden. Eerst moest nog een discografie gedaan worden, anders werd er niet geopereerd. Ik wilde niets liever dan geopereerd worden, want als ik niets zou laten doen zou ik altijd met pijn moeten leven. De discografie werd uitgevoerd door dokter Hoogland. ‘s Morgens mocht ik nog licht ontbijten, je ging dan naar een kamertje van de O.K. (wat daar OP heet), ik kreeg een badjas aan en ik liep dan door naar de volgende kamer waar ik op een tafel moest liggen op mijn linkerzijkant. Mijn rug werd gedesinfecteerd en ik kreeg een infuus. Mijn rug werd met plastic beplakt. Toen kwam dokter Hoogland, die bracht verschillende naalden in mijn rug met een soort contrastvloeistof en toen de pijn herkenbaar was, wist dokter Hoogland voldoende. Daarna moest er nog bloed worden afgenomen en een nieuw hartfilmpje (mijn dokter was deze vergeten bij te voegen) en naar de anesthaesist. De volgende ochtend zou ik op vrijdag 18 februari om 10.45 als eerste worden geopereerd door dokter Zeegers en Hoogland samen. Mijn man kreeg vanaf rond 12.00 uur de kamer toegewezen in de Alpaklinik. Ik ging naar de O.K, kreeg een infuus, was al vertrokken naar dromenland voordat ik het wist. Bij het wakker  worden
voelde ik de wondpijn maar ik kreeg hiervoor meteen weer pijnstillers via
het infuus toegediend na een uur kon ik weer opstaan, ondersteund door 2
verpleegsters. Mij lukte dat enkele meters, maar ik voelde me niet lekker
omdat ik thee gedronken had en er werd een rolstoel voor me gehaald. 's
Avonds om 19.00 kwam dokter
Zeegers even langs om te kijken hoe het ging. Ik heb toen al een stukje
met hem gewandeld. Echt waar, het was fantastisch: ik kon gewoon pijnloos
lopen. Ik voelde meteen geen rugpijn meer.
De volgende dag had ik nog wat wondpijn, maar die was dragelijk, ik hoefde
geen pijnstillers, alleen voor s’nachts want dat sliep wat makkelijker.
De verpleegsters waren heel vriendelijk en liepen in normale kleding.
Zaterdags kreeg ik Kamillethee te drinken zoveel kannen als ik wilde en
‘s-middags kon ik zonder steun gewoon een stukje wandelen: de gang op
en neer. Het zitten en het uit bed komen gingen iets moeilijker ook. 's
Avonds kreeg ik wat bouillon en wat aardappelpuree, de darmen moesten
weer op gang komen. 's Maandags weer normaal gegeten, een röntgen controlefoto
en een trombosetest en langs Dr. Hoogland voor controle. Dinsdags naar
het Sheraton-hotel en ben ik München ingegaan en heb een bustocht gemaakt.
| |
|
| |
 | |
