Terug
Van tussenwervelschijf tot discusprothese
Omdat mijn moeder bijzonder veel last had van een "rug-hernia" ben ik, als oudste kind binnen ons gezin, vanaf mijn negende zeer actief werkzaam geweest op de boerderij van mijn vader. Achteraf gezien was de lichamelijke belasting voor die leeftijd veel te hoog, vanaf mijn dertigste kreeg ik last van lage rugpijn en meestal was er wel een reden voor aan te geven. Na een heet bad ging de pijn na enkele dagen wel weer over. Vanaf mijn vijentwintigste ben ik in mijn vrije tijd begonnen met wielrennen waarbij ik wekelijks zo'n 200 km fietste, daarnaast fietste ik regelmatig tochten van boven de 200 km in de Belgische Ardennen. Ook tijdens deze lange tochten had ik geen last van lage rugpijn, behoudens de normale stijfheid na lange tochten. In mijn functie als Physical Distribution Manager bij Philips Roermond ben ik in 1997 twee maanden (lichamelijk) actief bezig geweest met de transfere van een groot machinepark van Roermond naar Hongarije. In deze periode heb ik langdurig "krom" gestaan (tandenpoets-houding) op het einde van zo'n dag leek ik net een oud mannetje dat tien minuten nodig had om z'n pijnlijke rug rechtop te krijgen. Na deze twee maanden had ik een maand vakantie waarin ik hoopte te herstellen echter ook zonder inspanning werd de pijn eerder erger dan minder, fietsen op mijn renfiets was geen ontspanning meer. Ik ben toen naar mijn huisarts gegaan, die mij manuele therapie adviseerde na een aantal behandelingen bleek de pijn toe te nemen. Op advies van de therapeut ben ik toen helemaal gestopt met wielrennen maar ook met de manuele therapie. Mijn huisarts heeft mij toen verwezen naar de afdeling orthopedie van het Maasland Ziekenhuis te Sittard alwaar ik voor een eerste consult terecht kon in augustus 1997. Na een aantal onderzoeken zoals rontgenfotos's en CT-scan kreeg ik het advies om gedurende een periode van vier weken een soort "gipscorset" met beenpijp te dragen met als doel fixatie van de lage rugwervels. Voor iemand die niet echt kan "stilzitten" was deze periode een echte straf en ik was dan ook blij dat ik mij kon ontdoen van dit corset na vier weken. Het was inmiddels 24 november 1997 geworden toen het volgende consult [laats vond, dokter Zeegers gaf mij in een bijzonder prettig gesprek, ter overweging toch zoveel mogelijk lichamelijk te bewegen ter versteviging van de (buik)spieren. Ter ondersteuning van mijn rug advseerde Dr. Zeegers eventueel en indien nodig een corset te dragen. Met deze adviezen ging ik naar huis, het navolgende jaar ben ik veel bewuster gaan bewegen met als resultaat minder pijn. Minder bewegen betekende niet meer actief sporten, bewegen zonder te buigen, zo weinig mogelijk tillen, niet meer zelf klussen in en rondom het huis enz.. Indien ik mij zelf niet voldoende beperkte in deze bewegingen dan werd dit gedrag onmiddelijk afgestraft met felle lage-rugpijn gedurende enige dagen. Eigenlijk had ik permanent zo'n vervelende pijn, je leert welliswaar omgaan met pijn, maar wennen doet het nooit! Eind 1998 heb ik weer een afspraak gemaakt met dokter Zeegers omdat ik het gevoel had dat ik lang genoeg gewacht had op verbetering. De aanhoudende lage rugpijn beheerste grotendeels onbewust mijn leven, vroeger kon ik me ontspannen door te sporten, om ook zo een balans te vinden met mijn drukke baan. Sporten was geen optie meer met als gevolg dat ik nog intenser en langer met mijn werk bij Philips bezig was, dat dit geen oplossing was moge duidelijk zijn. Dokter Zeegers liet mij een enqueteformulier invullen met als doel een beeld te krijgen hoe ik lichamelijk en geestelijk de pijn en de gevolgen ervan onderging. Na evaluatie van mijn antwoorden besloot dokter Zeegers eerst een inkijkoperatie te verrichten (discografie), aan de hand van deze bevindingen kon dan een operatieplan opgesteld worden. De behandelings mogelijkheden waren het vastzetten van de onderste wervels (S1/L5) via ventrale spondylodese (verstijving via de buik) of het vervangen van de tussenwervelschijf door een discusprothese. In mei 1999 kon ik terecht voor de inkijkoperatie, die ongeveer een half uurtje duurt, direkt na afloop overhandigde dokter Zeegers mij reeds zijn bevindingen. Zijn voorstel was om een discusprothese implantatie te verrichten tussen de wervels S1 en L5 hetgeen een hele opluchting voor mij betekende omdat het voor mij de weg opende voor verdere behandeling. Nu was het weer wachten op het volgende stadium; de screening of intake gesprek. Het duurde tot 11 januari 2000 voordat ik werd uitgenodigd voor de screening, deze bestond uit een gesprek met een assistent van dokter Zeegers tevens werden de bloeddruk en hartslag opgemeten. Hierna volgde een kort gesprek met de anestesist daarna bloedprikken en vervolgens een gesprek met een hoofdverpleegster van verpleegafdeling 19. Na dit overigens zeer prettige gesprek waarin nog veel praktische vragen beantwoord werden ben ik naar huis gegaan en was het wachten op "de oproep" Op 3 februari 2000 werd ik gebeld met de mededeling dat ik me op 9 februari moest melden (om 20.15 uur) op afdeling 19. Op donderdag 09.30 uur werd ik geopereerd door dokter Zeegers en om 13.00 uur lag ik reeds "prins-heerlijk" op verpleegafdeling 19. De lage rugpijn was weg! Op vrijdagmiddag 11 februari werd ik naar de rontgenafdeling gereden voor het maken van enkele foto's en toen ik goed en wel terug was op de verpleegafdeling kwam dokter Zeegers de kamer binnen. Na bestudering van de foto's zij hij tegen mij dat ik de volgende dag al naar huis kon gaan, groot was mijn verbazing. Ik kreeg het operatieverslag overhandigd waarin hij tevens adviezen gaf op welke wijze ik me het beste kon bewegen etc. Concreet kwam zijn advies er op neer dat ik voldoende rust moest nemen maar dat er verder geen belemmeringen waren, fysiotherapie was zelfs niet nodig. Wel adviseerde hij (overdag) een "Lobotrain" ondersteuningsband te dragen die ik bij het verlaten van het Maasland Ziekenhuis dan ook droeg. Het is nu donderdagmorgen 17 februari 2000, vanaf mijn ontslag uit het ziekenhuis heb ik voldoende bedrust genomen afgewisseld met wat lopen en zitten en nu terwijl ik zittend aan de huiskamertafel dit verslag maak ben ik nog steeds verbaasd hoe dokter Zeegers in staat is geweest mij van mijn pijn af te helpen en wel op een wijze die, en daar ben ik sterk van overtuigd, blijvend zal zijn! Ik ben dokter Zeegers en zijn team bijzonder erkentelijk voor de manier van aanpak en het resutaat dat er wezen mag. Wat ik bijzonder jammer vind is dat de wachttijden voor onderzoeken en operaties zo lang zijn, echter hier kan dokter Zeegers niets aan doen. Dit zijn politieke keuzes die ons kabinet maakt.
Ik hoop dat nog veel patienten na mij in de gelegenheid gesteld kunnen worden om de zelfde behandeling te ondergaan en met het zelfde resultaat! T.V.