Een E-mail bericht op 13 augustus 1998

Hallo Dr. Zeegers,

Bij deze wil ik U norgmaals heel hartelijk bedanken voor de kans die U mij hebt gegeven. Ondanks dat ik hiermee heel veel geluk heb gehad, daar mijn verzekering nu voor volgende patienten niet meer wil betalen. Ik ben in ieder geval heel blij dat ik die kans nog heb gehad en bedank U daarvoor heel hartelijk, ik weet gewoon niet hoe ik het zeggen moet. Mocht ik U hoe dan ook kunnen helpen, sta ik altijd voor U klaar, zoals U altijd voor ons klaar staat.

Nogmaals hartelijk bedankt, Nico S.

Heel, 20 augustus 1998

Om te beginnen zal ik mij even voorstellen: ik ben Nico S., 42 jaar, van beroep verpleegkundige in een tehuis voor mensen met een verstandelijk handicap. Dat werk doe ik ruim 18 jaar met veel plezier, maar ik werd in toenemende mate gehinderd door mijn rug.

Eigenlijk is het allemaal al begonnen als peuter, ik moest altijd naar de dokter, mijn" "ene been was korter dan het ander, ik had een "holle rug" en ga zo maar door, allemaal diagnoses van meer dan 35 jaar geleden. Wat deed men hieraan, steunzolen, orthopedisch schoeisel, "heilgymnastiek" zoals dat toen zo mooi heette. Zo heb ik dus mijn leven lang lopen leuren met diverse "botproblemen" zoals men het noemde. Hier komt nog bij dat ik altijd wat last heb gehad van bronchitis, waardoor je toch al "zwak" was. In dit kader gezien heb ik dus eigenlijk een geheel verkeerde beroepskeuze gemaakt . Toen ik eenmaal op eigen benen kwam te staan, vond ik zelf dat ik niet moest zeuren en gewoon doorgaan. Maar na verloop van een aantal jaren begonnen de problemen weer de kop op te steken zij het in een andere vorm. Als ik last had van mijn rug, kon ik niets meer, ik moest een paar dagen plat en dan ging het wel weer. Toch maar weer eens foto´s laten maken waarop "eigenlijk niets bijzonders te zien" was volgens de dokter. Dus ga je weer naar huis met het idee dat je jezelf aanstelt en je gaat weer gewoon door. Na verloop van tijd weer hetzelfde liedje, de klachten werden steeds ernstiger en hielden langer aan. Wéér foto´s laten maken. Volgens de dokter "normale slijtage, niets bijzonders, negen van de tien mannen van mijn leeftijd hebben dat" (ik was toen begin 30). Je gaat aan jezelf twijfelen en denken dat je het jezelf maar inbeeldt. Dus ga je maar weer door, en kom je opnieuw bij de dokter en is er weer niets aan de hand. Uiteindelijk kom je dan bij een dokter terecht die eindelijk constateert dat er wel degelijk sprake is van overmatige slijtage van de tussenwervelschijf. Maar helaas kan hij daar niets aan doen, ik moest maar een korset laten aanmeten en ermee leren leven. Toen kwam ik in het alternatieve circuit terecht. Deze homeopaat probeerden van alles met diverse kalktabletten en druppels en noem maar op. Totdat hij na 2 jaar zoiets had van, "ik kan niets voor je doen ga maar eens iets anders proberen". Zodoende ben ik bij een chiropractor terecht gekomen in Mook bij Nijmegen, deze kon mij in zoverre helpen zei hij, dat hij alleen pijnbestrijdend te werk ging, de fysiologische afwijking die er zat kon ook hij niet verhelpen. Vier (!) jaar lang ben ik trouw om de 2 á 3 maanden naar Mook gereden, alwaar hij mij dan corrigeerde. Ik kon er dan weer een poosje tegen. Hiermee was ik best goed geholpen. Echter de tussenpozen tussen de behandelingen werden steeds korter, totdat ook hij aangaf eigenlijk niets meer voor mij te kunnen doen. Ik heb toen weer eens foto´s laten maken, hieruit bleek dat ik bijna helemaal geen tussenwervelschijf meer had (L5-S1).

Via een collega had ik wel eens iets gehoord over dr. Zeegers in Sittard, van mijn huisarts kreeg ik zonder problemen een verwijskaart, een afspraak was dan ook snel gemaakt. In Geleen (waar dr. Zeegers ook spreekuur had) werden nogmaals foto´s gemaakt Na een heel kort gesprekje was het voor hem duidelijk. Afhankelijk van wat de inkijk operatie zou uitwijzen, wilde hij mij wel helpen door het plaatsen van een discusprothese. Dit was in mei 1997. Ik werd toen meteen op de wachtlijst geplaatst voor deze inkijk Deze vond plaats in oktober 1997 dus na ruim een half jaar. Uit de inkijk bleek dat ik twee tussenwervel-schijven heb die versleten zijn, waarvan L5-S1 er het ergst aan toe was. Het voorstel van dr. Zeegers, dat je meteen na de inkijk te horen krijgt, was een discusprothese L5-S1 en even afwachten hoe L4-L5 hierop zou reageren. Dr. Zeegers hoopt n.l. dat deze zich grotendeels zelf zal herstellen na de operatie. Weer op de wachtlijst, het kon wel een half jaar duren, dus januari/februari 1998.

In december had ik de pech dat ik door mijn knie ging, gescheurde kruisband en kapotte meniscus. Dit hoefde echter geen belemmering te zijn voor mijn discusprothese, want ondertussen werd mij gezegd, kon het wel mei/juni worden, de wachtlijst was verlengd. Eigenlijk kwam dit wel goed uit want ik was nog aan het revalideren van de knie operatie. Eenmaal juni maar weer eens naar het ziekenhuis gebeld om te vragen of er al duidelijkheid was over een eventuele datum. Toen werd mij gezegd dat ik er niet op hoefde te rekenen voor het eind van het jaar geholpen te worden. Ik dacht even een klap in mijn gezicht te hebben gekregen. Ik was al halve dagen gaan werken omdat het eigenlijk niet meer kon, met alle hulp en begrip van mijn collega´s, maar je voelt je daar dan toch niet prettig bij.

Ik kreeg toen een tip van iemand in het ziekenhuis om via internet te reageren bij dr. Zeegers. Misschien kon hij dan toch nog iets voor mij doen. Zo gezegd zo gedaan, het formulier ingevuld en ik zou binnen een maand bericht terug krijgen. In de tussenliggende periode ben ik nog naar het klachtenbureau van het ziekenhuis geweest, Daar werd ik heel vriendelijk te woord gestaan, maar waar men mij zei, alleen mijn klacht te kunnen noteren en door te geven, maar heel weinig kans op resultaat. Ik kreeg inderdaad binnen een week een nette brief van het ziekenhuis waarin men begrip uitsprak voor mijn situatie maar dat men ook aan handen en voeten gebonden is aan de budgetten. En ik ondertussen maar wachten op bericht van dr. Zeegers. Toen de maand bijna om was en ik nog geen bericht had gekregen zag ik ook daar geen heil meer in. Op 7 juli kwam ik terug van de kapper, mijn vrouw kwam mij tegemoet met de mededeling dat we naar München gingen. Dr. Zeegers had persoonlijk gebeld met de mededeling dat hij voor mij nog een plaats had in Lunchen, op 17 juli.

Vreugde alom, echter wie zal dat betalen. Eerst heb ik dr. Zeegers nog gevraagd of hij wist hoe dit geregeld moest worden met het ziekenfonds, maar hij kon mij daarmee niet helpen, hiermee bemoeide hij zich niet. De verzekering gebeld, dit was eigenlijk niet mogelijk, want regeltjes hier en daar , maar na vele telefoontjes van mij en ook van dr. Zeegers naar de verzekering, kreeg ik 14 juli het groene licht. Ik mocht op kosten van mijn verzekering naar München. Ik werd donderdag 16 juli in München verwacht voor wat onderzoeken etc.. Wij vertrokken woensdag 15 juli, 's nachts met de auto richting München. Donderdagmorgen om 9.00 uur waren wij in München en liepen we de Alpha Kliniek binnen. In eerste instantie voelden wij ons daar helemaal niet op ons gemak, totdat men zich met ons ging bemoeien, Wij hadden echt de hele dag het gevoel dat de hele kliniek om mij draaide, zo prettig werd je daar behandeld. Ondanks dat alles bijna de hele dag duurde, had je daar geen idee van. Iedereen was even vriendelijk en attent. Je kreeg overal wel wat te drinken, we mochten ´s middags op kosten van de kliniek in het Sheraton Hotel gaan eten. De afspraken werden aangepast zodat we op ons gemak konden eten etc. Die avond moesten we ook weer in het Sheraton hotel gaan slapen, want onze 2 persoonskamer (voor mij en mijn vrouw) was nog niet vrij. Ja, mijn vrouw mocht in de kliniek bij mij op de kamer slapen. We hadden geluk, want er waren maar twee, tweepersoons kamers. De volgende morgen zou ik omstreeks 11.45 uur geopereerd worden, men verwachtte mij dan ook rond die tijd te zien. Wij waren die avond helemaal op, nog even lekker nog wat drinken in het hotel en toen onder de wol, Dr. Zeegers zou wel niet meer komen, het was al 22.00 uur.

Om 23.00 uur ging de telefoon. het was dokter Zeegers, die zich verontschuldigde: het was die middag laat geworden op het spreekuur in Sittard en daarom was hij ook wat later aangekomen in München. Maar als ik geen dringende vragen meer had, zouden wij elkaar de volgende dag wel weer zien. Die vrijdagmorgen was het heerlijk weer, na een lekker ontbijt, voor mijn vrouw tenminste, ik moest toch nuchter blijven, gingen wij een stuk wandelen, om 11.00 uur kreeg ik echter last van mijn knie, ik had mijn brace extra niet omgedaan, dus gingen wij maar naar binnen. We mochten in de wachtkamer gaan zitten en nog even wachten, 2 minuten later werden wij opgehaald. Onze kamer in het ziekenhuis was namelijk klaar, ik zou dan in ieder geval niet op een vreemde kamer wakker worden, dacht ik. Dus konden we nog even de koffers uit de auto halen en de kasten inruimen. De ziekenhuiskamer was echt van alle gemakken voorzien, kleurentelevisie., stereo/cd speler, blauwe vaste vloerbedekking, gewoon houten bedden etc. echt een klasse hotel kamer, de kamers van het Sheraton vielen erbij in het niet.

… om 14.15 uur, dat heb ik meteen gevraagd, was ik meteen klaarwakker en daar was dr. Zeegers weer. Het was hem wat tegengevallen dat ik wat aan de dikke kant was (zachtjes uitgedrukt), maar dat was natuurlijk geen wonder. Ik had met mijn knie 3 maanden moeten wachten op de operatie en niets kunnen doen, maar … de hele operatie was goed geslaagd, aldus de dokter: er zat nu een nieuwe tussenwervelschijf in de onderste verdieping (L5/S1), de oude was helemaal verwijderd. Ik moest nog maar even wat uitrusten, na ongeveer een uurtje t.v. gekeken te hebben, die stond nog op dezelfde zender als waarmee ik weggegaan was, kwam dr. Zeegers weer, hij vertelde mij dat het tijd was om op te staan. Die vent is helemaal gek, dacht ik. Het was de bedoeling geweest dat hij mij dat die avond tevoren zou hebben verteld, maar omdat het zo laat was geworden was het er niet meer van gekomen. Ik moest eruit, kreeg mijn korset om, dat de dag tevoren was opgemeten, en moest aan de hand van dr. Zeegers een rondje lopen door de uitslaapkamer Onvoorstelbaar maar dat ging probleemloos, heb je net helemaal opengelegen, loop je alweer rond. Een verpleegster nam het toen over en ik mocht/moest mij weer gaan aankleden. Hierbij werd ik wel geholpen . Ik voelde nog steeds niets van de buikwond. Vervolgens gingen wij van de recovery lopend terug naar mijn kamer op de verpleegafdeling. Mijn vrouw die daar zat te lezen, kreeg het helemaal benauwd, die dacht dat er niets gedaan was, dat de operatie was afgelast om de een of andere reden.

Het klinkt allemaal heel ongeloofwaardig en dat is het ook. Maar het is een once in lifetime ervaring. Ik mocht gewoon naar het toilet en lopen en wat ik maar wilde. Diezelfde avond liep ik al buiten te wandelen, het was heerlijk weer. Dr. Zeegers kwam na een half uurtje afscheid nemen, hij moest terug naar huis want hij had dat weekend weekenddienst in het ziekenhuis in Sittard. De dagen die volgden waren een droom, zo´n goede verzorging en vriendelijke mensen heb ik zelden meegemaakt. Ik ben door mijn werk in heel wat ziekenhuizen geweest, dit sloeg echt alles, het was gewoon een kuuroord. Zelfs op zondag kwam een dokter het verband verschonen. waar maak je dat hier in ons landje nog mee. Uiteindelijk zijn wij na 4 dagen weer naar huis gereden, dinsdag 21 juli. Als we hadden gewild hadden we nog 2 dagen in het Sheraton hotel kunnen blijven op kosten van de kliniek, maar thuis is toch thuis. Ook thuis heb ik nergens meer last van gehad, alleen wat zenuwpijnen aan de ischiaszenuw, maar dat is niet verwonderlijk, na zoveel jaren had deze weer ruimte, en hij was natuurlijk ook wat opgerekt tijdens de operatie. Ik ben nu een maand verder en kan alleen maar zeggen, het is nog steeds een droom, geen pijn meer in mijn rug, dank U wel dr. Zeegers en alle mensen van de Alpha Kliniek die mij hebben geholpen.

(naam bij dr.Zeegers bekend)