Toen ik in de loop van 1994 door mijn huisarts naar een neuroloog werd verwezen , was de conclusie dat mijn lage rugpijn tussen de oren zou zitten. Eerst maar naar de fysio. Maar de pijn bleef......

Eind 1994 werd een C.T. gemaakt, daarop was een hernia op L5S1. Verwezen naar het M-ziekenhuis te G. Neurochirurg dr.L. opereerde me met succes aan de hernia L5S1 in januari 1995. Revalidatie ging voorspoedig. Snel weer aan het werk. In 1995 kwamen echter dezelfde klachten terug, maar nu in ergere mate. Weer terug naar dr.L. Volgens hem was een tweede hernia operatie nodig. Deze vond plaats in januari 1996, weer op L5-S1. Toen begonnen echt de problemen en de enorme pijn. Lopen bleek niet meer te kunnen. Ontstekingen? Na vier weken lang, probeerden ze me weer aan het lopen te krijgen,wat niet lukte. Er gebeurde van alles. Uiteindelijk een M.R.I. gemaakt. Een ontsteking? Men bleef vaag, littekenweefsel ? Na een verblijf van zeven weken in G., overgebracht naar het ziekenhuis in E. , waar we wonen, ook weer een opname van acht weken. Totaal dus 15 weken. Het lopen met krukken ging,weer een beetje, en verder in de rolstoel. Maar de pijn bleef. ......

Niets aan de hand, zei men en dus weer aan het werk. In oktober 1996 weer voor 100% aan het werk. Op 12 december 1996 in een kelder van een van onze pompstations (Waterleiding Mij.) in elkaar gezakt en verschrikkelijke pijn. Alleen uit de kelder naar boven gekomen en naar huis gereden met de auto. Dezelfde avond opgenomen in het ziekenhuis te E. Plat gespoten met morfine. Opnieuw een opname van drie maanden, weer revalideren. Maar de pijn bleef.....

Doorverwezen naar het A.Z. te G. Behandeld op de pijn-poli , diverse ruggeprikken gehad, maar zonder enig resultaat. (vanaf mei tot december 1997). Ratz catheter behandeling gehad met opname van zeven dagen. Resultaat: nihil. Voor 100% afgekeurd. Dus volledig in de W.A.O. Ontslag van mijn werkgever. De pijn werd steeds erger. Werd bijna gek . De pijn bleef ...



Ik belandde volledig in de rolstoel. In 2000 van augustus-tot december naar de pijn-poli van revalidatie-kliniek te E. Hier moest ik leren omgaan met mijn pijn. Maar de pijn bleef.....

Naar Nijmegen geweest. Daar boden ze me een tens apparaat aan. Maar de pijn bleef ....

Het werd zelfs weer erger. Niets hielp meer. Alles werd aangepast. Badkamer , lift naar boven, rolstoel, sta-op stoel, trippelstoel, scootmobiel,en een hoog-laag bed. Begin 2003 aanbouw gekregen om slaap en badkamer beneden te krijgen. Thuiszorg kwam drie maal per week om me te helpen met wassen-aankleden , de overige dagen kwamen particulieren me helpen. Mijn vrouw kon het niet meer alleen aan. Al met al een drama, voor ons allemaal. Maar de pijn bleef....

Dr N. neuroloog te E, vond dat ik ondertussen een paar keer tia`s had gehad met een klein herseninfarct. Hij gaf voor de pijn enkele lumbale injecties zonder echt resultaat. Oplossing dr. N.: steeds meer morfine. In de loop van 2003 lag ik meer op bed , dan dat ik op was. Ik was weinig meer aanspreekbaar, en moest volledig verzorgd worden. De pijn bleef ...

Toch werd er weer een andere oplossing gevonden: 2 dagen per week naar de dagbehandeling van een verpleeghuis. Ergo,fysio en je werd bezig gehouden. Gehaald en gebracht, wat wil je nog meer. Dankbaar zijn, wat je nog hebt. Nou dat is moeilijk. De pijn bleef ....

Toen kwam dokter W.S.Zeegers in beeld. Via een kennis werden we op de hoogte gebracht van de mogelijkheden in de Alpha-klinik in München. Op 29 juli 2003, bezocht ik dokter Zeegers in de Alpha Klinik in München. Na uitvoerige voorbereiding werd een behandeling voorgesteld en op 10 oktober 2003 heb ik een nieuwe tussenwervelschijf op L5S1 gekregen. Ik kon meteen na de operatie bijna pijvrij lopen. Sinds juni 2001 was dat totaal onmogelijk geweest. We hebben God gedankt voor dit wonder. Er is nagenoeg geen pijn meer in de rug. De gevolgen van de herseninfarctjes zijn er nog, maar daar is mee te leven. Vlak voor de operatie had dokter Zeegers ook gezegd: we geven je hoop op minder pijn en lopen zonder hulpmiddelen, maar de gevolgen van je hersenbschadiging kan ik niet verhelpen. Het precies zo uit gekomen, 90% van de pijn is weg!

Het is nu ruim acht maanden later.Het leven van mij en mijn vrouw leven heeft door de operatie weer zin gekregen. Voor de operatie zagen we het niet meer zitten, maar nu kunnen mijn vrouw en ik weer iets gaan opbouwen en wat betekenen voor onze kinderen en anderen. Dokter Zeegers zullen we nooit vergeten. We hopen dat hij nog in staat zal zijn veel mensen te helpen. Klasse. Ook de Alpha-klinik en het gehele team zijn in één woord geweldig.

Zorgverzekeraar I.Z.R. betaalde wel alle behandelingen tijdens jaren 1994 tot 2003, die geen enkel resultaat hadden opgeleverd. Maar diezelfde zorgverzekeraar vergoedde tot nu toe niets van de kosten van de zo succesvolle behandeling in de Alpha Klinik. Want wat daar in Munchen gebeurd zou experimenteel zijn. Onbegrijpelijk. Pure onzin natuurlijk. De patienten weten wel beter. Gerechtelijke procedures lopen nog.

Tot op heden is de pijn nagenoeg verdwenen, zorgverzekeraar tel uit je winst....

Dokter Zeegers en Alpha Klinik: Geweldig. Hartelijk bedankt..