Pasen 2001: Het absolute dieptepunt van mijn leven tot nu toe. Ik had al
jaren last van mijn rug, had 2 jaar hiervoor mijn actieve sportleven moeten
omzetten in coachen van mijn eigen team, omdat ik zelf niet meer mee kon
doen. Af en toe tenniste ik nog wel, maar moest dat dan bekopen met dagen
pijn.

Pasen 2001 dus, ik had met mijn broer een kwartier getennist en toen voelde
ik het al. Ik probeerde me groot te houden, maar kon niet meer. Toen ik
eenmaal thuis was, stortte ik in. Dat duurde 2 dagen. Schreeuwen en huilen
van de pijn, en geloof me, ik was de afgelopen jaren echt wel wat gewend! Op
mijn knieen zijn we 's avonds naar de EHBO gegaan voor een valium shot. Ook
dat hielp niet.

Mijn zoon Nick en ik

Ik had toevallig een maand voordat dit gebeurde een brief gestuurd naar dr.
Zeegers, om te polsen of hij me kon helpen. Dokters in Nederland hadden me
de optie gegeven om e.e.a. vast te zetten wat een beperking in mijn
bewegingsvrijheid zou opleveren. En geen garanties dat de pijn weg zou gaan.

Dinsdag na Pasen hing ik aan de telefoon met Nicole en kon gelijk donderdag
komen voor onderzoeken.
Wat een drama alleen al om al die Nederlandse mensen hier tegen te komen.
Het is fijn om je te realiseren dat je niet de enige ben, en dat je je echt
niet hebt aangesteld, zoals de Nederlandse dokters nogal eens doen
overkomen. Maar wat is er toch mis met de Nederlandse gezondheidszorg dat
wij in grote getalen naar Munchen (moeten) gaan?

Na alle onderzoeken ben ik dus vrijdagavond geopereerd. De eerste dagen vond
ik een hel.....Mijn ouders en vriend waren er om me te steunen en mijn
schoonouder pasten op onze zoon. Alles goed geregeld dus en ik had goede
moed, maar was ook doodsbang dat er iets fout zou gaan als ik een verkeerde
beweging maakte. Ik had in de folder gelezen dat mensen lopend de
operatie-kamer uitkwamen, en vroeg me af waarom dat mij niet lukte. Geduld
is een schone zaak......want uiteindelijk ging het na 2 weken beetje bij
beetje beter.