Iemand vroeg mij onlangs: “Zie je niet tegen de operatie op?”
Ik keek hem aan en dacht waarom verwondert mij deze vraag?
“Nee joh, helemaal niet!!! Een dagje pretpark en slenteren, daar zie ik tegenop.
Ik kan niet wachten totdat het zover is!”

Tijdens mijn zwangerschap van mijn dochter Kiri, 16 jaar geleden, begon het allemaal. Rugpijn!
“Ach”, zei mijn huisarts, “het zijn de buik- en rugbanden, die zijn zich aan het voorbereiden op een dikke buik.”
Het klonk heel aannemelijk en ik droeg de pijn met liefde, immers mijn kind was opkomst.
Maar toen ik een paar maanden na de bevalling in Italië een heuveltje opliep, merkte ik dat mijn benen
niet “mee” wilden komen.
In de jaren die volgden, had ik zo nu en dan wel wat pijn in de rug, maar die onverklaarbare pijnaanvallen baarden me wel wat zorgen. Ze waren zo vreselijk dat ik gewoon niet meer kon lopen, zitten of staan en duurden een paar dagen voordat ze weer weg waren.

Maar de rugpijn kwam hoe langer hoe meer terug en op een gegeven moment merk je dat deze pijn er iedere dag is.
Je past je leven aan, op allerlei manieren. Het begon met pijnbestrijdingsmiddelen, een ander bed, matras en kussen,
een ander huis, sofa, stoel, andere vloerbedekking, andere tuininrichting, een andere type keuken, schoenen.
Je huurt een tuinman in, klusjesman en iemand die het huishouden van je kan overnemen. HMM, lekker zul je denken, geen huishouden! Nee hoor, echt niet leuk, je bent afhankelijk van anderen en gefrustreerd dat je zelf niet de boel kan doen en ik werd geobsedeerd om alles onder controle te houden. Want ja, als er dan iets gebeurt, heb je niet de kracht en energie om het zelf te doen. Je dagelijkse leefpatroon verandert, zo ook je sociale relaties. Je leven wordt gedomineerd door de pijn en je activiteit hangt af van de energiewaarde die je nog “in huis hebt”. Je denkt steeds “als ik dit niet doe of dat verander, dan verergert dat de situatie niet”.
Totdat je beseft dat het niet uitmaakt en de negatieve spiraal vanzelf verder naar beneden gaat.

“Mam, ik zak heel snel weg en ik weet dat ik aan de bel moet trekken, maar wie hoort mij!”, zei ik een paar maanden geleden tegen haar. “Ik hoor je wel”, zei ze en de dokter ook”. Maar de dokter wist eigenlijk ook niet hoe het allemaal verder moest. De oplossing die hij had, was niet geschikt voor mij.
Dan maar zelf een oplossing zoeken! En die was er. De Alpha Kliniek in München!
Dat was wel heel eng, zo van het “gewone pad” af. Maar toen ik mij had ingelezen, wist ik het!
Er waren meer mensen zoals ik, soms nog veel verder in de neerwaartse spiraal dan ik en zij konden nu, na een operatie weer van het leven genieten! Ik zag op de website van dokter Zeegers zoveel verhalen en foto’s dat ik uiteindelijk besloot de stap te wagen.
Er is weer licht aan het eind van de tunnel, een oplossing, een vooruitzicht die niet neergaand, maar opgaand is.
Een vooruitzicht met misschien weinig of geen pijn!!!

Goed, daar ga ik dan! Woensdag 29 januari 2003 op weg naar München, op weg naar een nieuw leven.

11 juni 2003

Mijn nieuwe leven is al begonnen! Ik ben op vrijdag 31 januari 2003 om 11.00 uur geopereerd.
Ik heb 2 discusprotheses op L4-L5 en L5-S1 gekregen.
De diagnose die in Nederland was gemaakt was niet correct (1 x zwarte disk L5-S1) en in München bleek dat niet alleen niveau L5-S1 slecht was, maar dat de grootste boosdoener op niveau L4-L5 zat.
Ik was verschrikkelijk boos en heel verdrietig toen dokter Zeegers mij dit vertelde.
Waarom? Omdat mij jarenlang is verteld dat ik niets had en toen er later eindelijk een uitgedroogde disk werd
gediagnosticeerd, het allemaal volgens de dokter van de pijnbestrijdingkliniek wel meeviel en dat het een minimale afwijking was!!!
Ik heb toen al heel snel besloten deze boosheid naast mij neer te leggen. De artsen in Nederland hebben schijnbaar niet de juiste kennis en apparatuur om een goede diagnose te kunnen maken. Maar wat dan helemaal schandalig is, is dat de Nederlandse medische geneeskunst zich zeer kritisch uitlaat over deze fantastische techniek (discusprothese) die door dokter Zeegers wordt gedaan. Hoe durven ze!!!
Terwijl ze zelf geen enkele oplossing kunnen bieden aan mensen met uitgedroogde of kapotte tussenwervelschijven.

Er staat op de website dat je na je operatie zelf naar je kamer kan lopen. Misschien lukt dat bij sommige patiënten, maar wees niet verbaasd als dat niet gaat. Ik weet nog heel goed dat de pijn in mijn rug zeer groot was en de buikwond vreselijk brandde. Ik kon geen stap verzetten en ze hebben mij toen naar mijn kamer gereden. Mooie kamer en het verplegend personeel is bijzonder vriendelijk. Regelmatig kwam dokter Zeegers of zijn plaatsvervanger langs.
Dan was er weer iemand anders die belangstellend vroeg hoe het met mij was en of alles naar tevredenheid verliep.
Het is verfrissend hoe er met je wordt omgegaan. Goede aandacht en verpleging, maar geen gezeur tijdens je revalidatie, dus de volgende dag, “Hup, eruit en lopen!” Immers vrijdag geopereerd en dinsdag ontslag uit de kliniek. Ik dacht dat ik die dinsdagavond wel terug naar huis kon vliegen, maar dat ging echt niet en ik wil iedereen adviseren nog een paar dagen te wachten met de terugreis en lekker gewoon nog even wat langer in een hotel/pensioen te blijven.
Na zo’n operatie ben je echt niet “zomaar” op de been.

Ik ben vrijdag 7 februari jl. naar huis gevlogen en ik ben begonnen aan mijn revalidatie.
Ik was zo enthousiast dat ik ongeduldig was en was ongelukkig dat ik niet direct naar de fysiotherapie mocht, niet direct terug naar mijn werk kon, niet meteen het huishouden kon doen etc etc. Ik was zelfs verbaasd dat niet alle pijn direct weg was. Ik gunde mijzelf niet eens de tijd om te helen. Ik had meer de instelling van:
”Goed, jaren lang pijn gehad, moet nu maar over zijn, wil geen patiënt meer zijn en wil door met mijn leven!”
Gelukkig heb ik in deze tijd geaccepteerd, dat mijn revalidatie langer zou duren dan ik verwachtte. Ik geef mijzelf daarom ook een jaar om te genezen en hou er zelfs nog rekening mee dat er een mogelijkheid kan blijven bestaan dat ik misschien nog wat “restpijn” zal blijven houden.

Maar laat mij je vertellen dat mijn leven zo ongelooflijk is veranderd!!!!!
Ik kan weer heerlijk zonder pijn slapen! Ik heb juist na de operatie gemerkt dat ik de laatste jaren zo slecht sliep.
Ik kan zonder kreunen en steunen uit bed komen, ik heb niet meer het gevoel dat ik ’s ochtends bijna “op breken sta”, lichamelijk en geestelijk. Pijn draineert je energie niet alleen lichamelijk maar op den duur ook geestelijk.
En als dit gebeurt, dan heeft dat ook weer invloed op je lichamelijke pijnervaring.
Nu wordt eindelijk mijn energiewaarde weer aangevuld. Dus doordat ik veel beter slaap en veel minder pijn heb overdag, komt mijn energie weer terug om weer verschillende dingen te kunnen doen.
Alles nog met mate en voorzichtigheid, maar mijn oude “ikje” komt weer terug!

Mag ik je ook vertellen hoe blij ik was toen ik onlangs de zomerplantjes in de potjes heb gezet en dat ik met een glaasje wijn mijn eerste “huishoudelijke schoonmaak” heb gevierd. Ik heb zelfs met Pasen in Amsterdam rondgelopen, van het station naar het Waterlooplein, vervolgens naar de Jordaan en terug naar het station.
Haha, mijn dochter hijgend en puffend achter mij!
Er zijn teveel voorbeelden, maar ieder die dit leest en zich hierin herkent, weet wat ik bedoel.

Ik ben dokter Zeegers zo vreselijk dankbaar. Hij heeft mijn leven weer teruggeven………
Met tranen in mijn ogen zit ik hier deze brief te maken, voor ieder die het goede nieuws wil horen!
Laat niemand je vertellen dat je geen pijn kunt hebben is of dat je pijn niet noemenswaardig is.
Zoek altijd naar een oplossing die bij jou past en leg jezelf niet neer bij: “Je moet er maar leren leven”.
Zoek naar het juiste pad betreffende vergoeding van de verzekeringsmaatschappij en denk maar zo dat als je verzekering niet wil betalen, misschien zijn er dan wel andere mensen die je financieel willen helpen.
Of misschien moet je dan de volgende keer geen nieuwe auto kopen (een tweedehandse kan ook goed zijn) of dan maar een paar jaar niet op vakantie! Zet alles op alles, want het is het allemaal waard……..