Een artikel in de krant van 13 september 1997 trok mijn aandacht. Waarom zal u zich afvragen, maar als u de moeite wilt nemen om dit verhaal te lezen zult u begrijpen, dat ik n.a.v. het lezen van dit artikel stilletjes stond te juichen. Na het lezen van het artikel had ik voor mijzelf reeds besloten, dit is het misschien voor mij. Een nieuwe tussenwervelschijf, genaamd discusprothese, daar die van mij niet al te mooi waren. Maar dat is nog niet het belangrijkste, de pijn, nee niet een pijntje wat weer over gaat. maar al 5 jaar chronische rugpijn, met uitstraling naar het been, die langzamerhand mijn leven beheerste. Snel besloten om kontakt te zoeken met deze arts Dr. W. Zeegers te Sittard. De afspraak was in mijn ogen zeer snel. Na 7 weken kon ik terecht. Wat ik niet gewend was, daar ik helaas al die jaren met deze klachten aan het shoppen was en eigenlijk aan het einde van de rit was, voor wat betreft de Nederlandse goed bekendstaande orthopedische chirurgen. Maar goed, opgetogen en met de trein 2 uur onderweg, maar dat had ik er wel voorover, om het beetje hoop, dat ik had gekregen eindelijk van mijn pijn afgeholpen kon worden. Na het eerste uitvoerige gesprek met Dr. Zeegers, opnieuw onder de loep, MRI, skeletscan etc. en voor mij nieuw, een kijkoperatie. U kunt zich voorstellen, hoe blij ik was, dat ik heel snel al op 24 december 1997 een kijkoperatie voor mij gepland was. Direkt na de kijkoperatie werd mij verteld , dat er een mogelijkheid was om mij te opereren, niet de discusoperatie, waarvoor ik uiteindelijk naar Sittard ging, maar een cage. Zeer snel daarna gebeld om mij op de wachtlijst te laten zetten. Helaas, ja u raad het al, een wachtlijst van nee niet 4 à 5 maanden, maar minimaal een tot anderhalf jaar. Dit was voor mij niet aanvaardbaar, daar ik tot verdriet van mijzelf, niet meer kon funktioneren. Inmiddels afgekeurd voor 50%, geen sport meer en moeilijk funktioneren in mijn gezin. De stoute schoenen aangetrokken en wederom aktie. Deze aktie leidde tot niet een wachtlijst van 12 tot 24 maanden maar van 4 weken. U raad het al, niet in Nederland, maar in Duitsland in een particuliere kliniek met volledige ziekenhuis-erkenning. Dus ook ligbedden en niet alleen dagbehandeling. De voorbereidingen waren als volgt. Mij werd verzocht naar Duitsland te komen voor een nog een onderzoek. U moet het zien als een second opion. Wel moest ik mijn dossier meenemen, wat inmiddels als een dik pak was, Dus eerst wederom vertrokken naar Sittard en mijn dossier en alles foto´s en uitslagen opgehaald uiteraard met toestemming van Dr. Zeegers. Daarna naar Duitsland vertrokken, waar ik terecht kwam in de zeer moderne en goed geoutilleerde Alpha Kliniek en fantastisch werd ontvangen. Daarna een gesprek met een Nederlandse arts, Dr. Hoogland, hoofd van deze kliniek. De toevalligheid wil, dat ik in een de plaats Hoogland woon. Het heeft zo moeten zijn. Deze kliniek bleek gespecialiseerd te zijn in wervelkommen en knieën. Wat zeer prettig was, dat wij Nederlands konden spreken alhoewel ik de Duitse taal en beetje machtig ben was dat toch een prettige bijkomstigheid. Dr. Hoogland was het met de gestelde diagnose en eventuele operatie volledig eens met Dr. Zeegers. Wel nu u kunt zich voorstellen, na 5 jaar shoppen en slikken, dat ik zeer en dan ook zeer blij was om te horen, dat er 17 april 1998. plaats voor mij was om geopereerd te worden en wel door Dr. Zeegers met assistentie van dr.Hoogland . Maar er waren nog wel wat akties nodig om dit allemaal te kunnen realiseren. Allereerst werd mij verzocht zelf mijn eigen plasma mee te nemen hoe ik dat moest doen was voor mij een raadsel en de volgende aktie was natuurlijk de verzekering, Via de donorbank Midden Nederland, gevestigd in Utrecht, kreeg ik het uiteindelijk voor elkaar dat ze meedewerking verleende om mijn eigen plasma mee te kunnen nemen. Ik moest 2x een halve liter bloed afstaan, wat daarna de benodigde procedures onderging. Op 16 april jl., eerst naar Utrecht gereden, om daar het plasma, wat in koelboxen verpakt was op te halen. En toen opweg naar Duitsland. Het volgende verhaal is de verzekering. Omdat alles in een treinversnelling kwam, was ik niet in gelegenheid om mijn verzekering, van tevoren volledig in te lichten. Om dit moment zijn de onderhandelingen op touw gezet. De vraag is nu of zij alles volledig gaan vergoeden. De onderhandelingen zijn op dit moment zo, dat zij volgens de Nederlandse maatstaven uitbetaling willen verrichten, maar ik moet u vertellen, dat wij verder gaan onderhandelen over de uitkering. Wat ik zeker kwijt wil is, dat de hele procedure, die ik heb moeten doorlopen, om te bereiken, dat ik niet nog eens een aantal jaren moest doorlopen met alle klachten die ik had zeker de moeite waard waren. Ik adviseer ook iedereen, die in de gelegenheid is en de kans aangrijpt om sneller geholpen te willen worden, de moeite moet nemen, om alle akties die nodig zijn om dit te kunnen realiseren ter hand te nemen, Ik verzeker u, het is de moeite waard om te knokken. . De kliniek is in een woord fantastisch, niets dan lof over de aandacht, verzorging en begeleiding van de operatie. Ik ben op donderdag opgenomen in de kliniek waarbij dezelfde dag diverse onderzoeken zijn gedaan. De volgende dag ben ik door dr. Zeegers geopereerd en tot mijn verbijstering ben ik na een operatie van anderhalf uur onder volledige narcose, zelf na bijkomen weer lopend uit de recovery room naar mijn kamer/verpleegbed gelopen, weliswaar ondersteund door twee verpleegsters, maar toch zelf lopend. Ik moest er een week blijven om weer op verhaal te komen. Wat een nadeel is dat, de kliniek natuurlijk niet naast de deur ligt, maar de voorzieningen die er zijn , telefoon, televisie en de verzorgen, steun en aandacht , vergoeden een heleboel. De operatie is mij 100% meegevallen. Op dit moment is het zo, dat ik zeker nog wel pijn heb, maar ik zeer optimistisch ben, dat ook deze nieuwe pijnen, i.v.m. wijzigingen in mijn rug, over zullen gaan, maar dat is opnieuw een kwestie van doorzetten. Ik bedank daarom ook Dr. Zeegers en Dr. Hoogland, en zijn medewerkers/sters voor alle moeite, steun en aandacht die ik heb ondervonden tijdens de hele procedure.

Annemieke B.

(naam bij dr.Zeegers bekend)

Geachte dokter Zeegers,
Allereerst het gaat fantastisch, ben hard aan het trainen, 2 keer in de week fitness en iedere dag mijn fietsroute op de home-trainer en de vastgestelde grondoefeningen, wat natuurlijk de normale gezonde spierpijn geeft. De pijn is, om het in percentages uit te drukken voor 95% weg. U kunt zich voorstellen, dat het een verademing is om weer een aantal aktiviteiten te doen, zonder de pijn. Vorige week dinsdag 7 juli stond er een artikel het NRC met de titel: Ook in het buitenland. "Verruiming van medisch behandeling". Misschien ook interessant voor u, mocht u het artikel gemist hebben dan kan ik u een kopie toezenden als u dat wenst. Sorry, dat ik dit bericht op de E-mail zet van S.O. maar ik wist anders niet hoe ik u kon informeren.

Een gezonde hartelijke groet, Annemieke B.

(naam bij dr.Zeegers bekend)