|
 21
Maart 2003 was voor mij een feestdag. Die dag kreeg ik twee nieuwe
tussenwervelschijven in de Alphaklinik in München. Op het moment
dat ik dit schrijf is het bijna twee maanden geleden dat ik ben geopereerd.
En iedere dag is het een feest om uit mijn bed te komen.
Voor mijn beroep moet ik veel autorijden en dus zitten. Ik heb nooit
gemerkt dat dat een probleem was. Natuurlijk, ik had de afgelopen
14 jaar veel last van mijn onderrug, maar dat was het directe gevolg
van een ski-ongeval. Met een manuele behandeling per maand kon ik
weer heel goed verder werken. Tot die ene dag in november.
Ik heb in de veertien dagen daarvoor 2000 kilometer op de teller van
mijn oude Opel Combo gezet. Op weg naar het werd rij ik in de ene
file naar de andere. Ik doe die dag drie uur over een stuk van 87
kilometer. Aangekomen op het werk heb ik grote moeite om uit mijn
auto te komen. Op het parkeerterrein sta ik uiteindelijk in een keurige
hoek van 90 graden. Goed voor het zoeken naar kleingeld, maar daar
houdt het wel mee op. Mijn collega’s giechelen. Ik gedraag me
als een oude oma, niet als een jonge, dynamische meid van 29 jaar.
Ik moet rust houden van de huisarts, maar ik wil dat er ook foto’s
worden gemaakt. De foto’s wijzen uit dat ik versleten tussenwervelschijven
heb. “Leef er maar mee, de pijn gaat vanzelf weg,” krijg
ik te horen. Maar ik wil er niet mee leven en de pijn ging ook niet
weg. De pijn werd alleen maar erger. Met uitstralingen naar vooral
mijn linker been en voet. Ik kan uiteindelijk nog maar mondjesmaat
zitten en de pijn is vreselijk.
Via via hoor ik van de Alphaklinik. Op het internet vul ik het vragenformulier
van dokter Zeegers in en ik krijg snel bericht. Ik ben hoopvol gestemd
in januari als ik naar München vlieg. Dokter Zeegers vertelt
me daar, na een dag van veel onderzoeken, dat hij me goed kan helpen.
Een discusprothese zou mij van mijn klachten af kunnen helpen. Ik
schrik en twijfel. Het is geen kleine operatie. In Nederland zijn
mijn artsen er zelfs tegen. Onbekend maakt onbemind, weet ik nu.
Dokter Zeegers zou de volgende dag kunnen opereren, nadat hij een
discografie heeft gedaan om te onderzoeken waar de pijn precies vandaan
komt. Ik weiger. Ik wil er goed over nadenken en eerst de ervaringen
van anderen horen. Misschien helpt het wel om mijn rugspieren meer
te trainen en zo van mijn pijn af te komen, denk ik bij mezelf.
In Nederland ga ik dan ook maar weer aan het werk, twee dagen in de
week.  Werken
is één van mijn grootste hobby’s, maar de pijn
in mijn rug en benen maakt het tot een hel. Ik besluit binnen twee
weken dat ik zo niet door kan gaan en neem contact op met de Alphaklinik.
Mijn verzekering betaalt en op 21 maart krijg ik twee nieuwe tussenwervelschijven.
Als ik wakker word uit de narcose, voel ik al meteen aan mijn benen
dat de operatie is geslaagd.
Als ik zo de verhalen van de patiënten van dokter Zeegers op
het internet lees, dan ben ik een bofkont. Ik heb niet jarenlang moeten
zoeken bij verschillende medische instanties. De weg naar de Alphaklinik
liep als het ware voor mij in een rechte lijn van Zwolle naar München.
Ik wil iedereen met rugproblemen, die niet verder komen bij hun eigen
arts, aanraden contact op te nemen met dokter Zeegers. De beslissing
mij door hem te laten opereren is één van de beste in
mijn leven geweest. Ik heb een heerlijk leven met een leuke carrière
voor me. Mijn vriend en ik hebben gisteren een reis naar Londen geboekt.
Ik zit weer urenlang aan tafel Kolonisten van Catan te spelen, of
te genieten in een restaurant. En ik denk er iedere dag aan hoe het
was, voor de operatie. Toen zag mijn toekomst er een stuk beroerder
uit.
|
|
