Mijn naam is Bianca van der W. Ik ben nu 34 jaar, gehuwd, 2 kinderen en woonachtig te Vlissingen.

De rugklachten waren al jaren in lichte mate aanwezig. Zeker na de bevalling van dochter 2 (1997).
Er werd toen een MRI gemaakt met als uitslag; discopathie L5/S1 met secundaire ossale verandering van corpus L5 en S1. Hier werd echter niets mee gedaan. U bent nog zo jong!!! Als u uit de kinderen bent, gaat het vast weer goed met U. Niet dus……..!

In 1999 kon ik plotseling niets meer en de bedrustkuren begonnen. Ook medicijnen, gipscorsetten, stoffen corset, het mocht niet baten.
Op de MRI, die toendertijd is gemaakt was nog steeds een bulging op niveau L5/S1 te zien.
De neuroloog en orthopaedisch chirurg van ons ziekenhuis konden niets doen, dus ik besloot het toen verderop te zoeken en ging naar de poli neurochirurgie te Tilburg.
Na vele bezoekjes en heel wat co-assistentes, ben ik daar uiteindelijk met medicamenten weggestuurd.
Hoe kon dit nu gebeuren? Iemand wegsturen, die amper met de trein op het spreekuur kon komen. Ik was verslagen en zag het zwaar in. Hoe moest ik als jonge moeder nog verder…..?
Ik kon steeds minder voor de de kinderen zorgen en lag met zware medicatie op bed, helemaal van de wereld.

Mijn man en ik besloten toen het er niet bij te laten zitten en vroegen een second opinion aan in het AZU te Utrecht.
Toen ik me daar op de poli neurochirurgie meldde, bleef ik stokstijf staan. Wat bleek nu…..
De arts die mij in Tilburg behandeld had was verhuisd, met Utrecht als eindbestemming.
Ik schrok zo, dat ik naar de receptie ben gegaan om te vragen of ik een andere arts kon krijgen.
Deze arts had immers zijn oordeel al klaar!
Ik was in Tilburg nl. weggestuurd met als mededeling: wij kunnen niets meer voor u doen.
Hij zag me op dat moment staan en vroeg aan me of het nog steeds niet goed ging. Hij kon ook mijn reactie wel begrijpen en liet toen alle MRI-foto’s zien aan zijn collegae.

Die vonden allemaal dat ik maar doorverwezen moest worden naar de pijnpoli te Utrecht
Ik heb daar heel veel wortelblokkades gehad, een RF-DRG L5 (wortelverbranding) en vele caudale epidurale injecties. Hierbij was ik trouwens door een misprik tijdelijk verlamd geraakt.
De artsen schrokken hier zo van en zeker toen er weer een totale uitval van mijn benen plaatsvond, dat ook zij mij, zonder resultaat weg stuurden . Ze durfden mij niet meer te prikken en ook waren zij bang voor bloedingen.

Een goede kennis (Anneke, de vrouw van ex-patient R. de R. uit Axel) bleef maar vragen waarom ik niet naar Duitsland ging . Zodoende heb ik toen de vragenlijst met toebehoren ingevuld.
Tot mijn grote verbazing belde dokter Zeegers mij direkt terug nadat hij de vragenlijst had doorgenomen, die ik hem gemaild had.

Hij vertelde toen dat hij wel wat voor mij kon doen en dat hij mij in Munchen wilde zien.
Mijn man en ik hebben toen samen een potje zitten huilen op de bank. De kinderen vroegen of ik weer veel pijn had, maar ik kon toen eindelijk uitleggen dat we zo blij waren, dat er misschien een dokter was die mamma wel beter kon maken!

Op 18-4-2002 was het dan zover!!!!!!!!!
Ik moest me melden in de Alpha Kliniek te Munchen.
Toen ik daar binnenliep zag dokter Zeegers het meteen. Vreselijk dat ze jou zo rond laten lopen zei hij.
Na een hele dag onderzoek moesten wij om 16.00 uur weer bij hem komen. We hielden elkaars hand vast en toen dr. Zeegers vroeg; en…. gaan we het doen?……….. moest ik weer huilen. Eindelijk iemand die me geloofde en die me ook werkelijk kon helpen.
s’Avonds moest ik nog een discografie ondergaan, om de juiste lokatie van de pijnveroorzaker zeker te stellen. Nadat dr. Zeegers mijn man de foto’s van de discografie had laten zien zij hij ; zo ,dat gaat morgen lukken!
De volgende morgen om 7.30 uur zagen we elkaar weer terug voor het grote moment.

Echt zenuwachtig was ik niet, want alle verpleegkundigen en dr. Zeegers weten zo goed waar ze mee bezig zijn, dat ik me alleen maar kon overgeven aan hun kunnen.
s’Middags werd ik wakker gemaakt en moest gelijk mijn aangemeten corset aandoen. Toen de verpleegkundige zei; So frau W. wir gehen aufstehen!, dacht ik ga weg, hoe kan dat nu…?

Het plaatje was helemaal rond toen dr. Zeegers zijn duimen omhoog stak, terwijl hij met een andere patient bezig was. Fantastisch wat een man!
Na een geweldige verzorging in de kliniek zijn we s’maandags weer huiswaarts gereden

Het is nu 1 jaar geleden (19-4-2002)
Met veel geluk kan ik hieraan terugdenken, want ik heb weer een nieuw leven gekregen. Na een superbegeleiding van mijn fysiotherapeute Karin Cattoir, Ten Tije Centrum, kan ik samen met mijn gezin genieten van de vakanties, de strand-en boswandelingen, een partijtje tennis etc., wat een jaar geleden voor mij onmogelijk was.

Ik kan alleen maar zeggen;
Dr. Zeegers en het hele team van de Alpha Kliniek ontzettend bedankt!!!!!!!!!!