Mijn "rugverhaal" is begonnen in 1979 toen ik in de St. Maartenskliniek op een leeftijd van net 20 jaar een spondylodese (verstijvingsoperatie) kreeg: L5 en S1 zijn toen gefixeerd. Na een periode van ongeveer 5 jaar is dat goed gegaan en langzamerhand kwam er toch weer rugpijn. Deze werd zo'n 10 jaar geleden al vrij onhoudbaar, echter de St.Maartenskliniek adviseerde mij om een eventuele 2e operatie zo lang mogelijk uit te stellen. Na zo nog 8 jaar aangesukkeld te hebben stortte ik in elkaar en kon vervolgens niet meer lopen. Na intensieve therapie en morfine kwam ik weer op de been, en weer was een operatie "nog niet nodig". De beenpijn werd echter steeds erger, ook de kracht verdween en na een inkijkoperatie in de St. Maartenskliniek in november 2000 constateerde men 2 versleten tussenwervelschijven en kreeg ik de boodschap mee dat er niets meer aan gedaan kon worden en ik er maar mee moest leren leven! Nou dat was dus echt niet mogelijk. Een gezin met 3 kleine kinderen met zo'n rotrug runnen was gewoon onmogelijk.

Via een oproep op de site van de NVVR (Nederlandse Vereniging Van Rugpatienten) en Ruggespraak kwam ik achter het adres van dr. Zeegers. Direct 3 weken na de inkijkoperatie volgde een 2e door dr. Zeegers in Munchen met helaas hetzelfde resultaat: beide niveaus symptomatisch. Echter met een groot verschil, na lang overleg met dr. Zeegers en dr. Hoogland hebben we samen ( ja , echt samen, het is ongelooflijk dat je bij deze doktoren kunt overleggen over je behandeling!) besloten om een discusprothese op niveau L4-L5 te gaan plaatsen. (Eventueel met later een behandeling van dr. Hoogland om het gebied erboven wat op te knappen) Echter onder het voorbehoud dat dr. Zeegers er bij zou kunnen i.v.m. een eerdere operatie van 1979 door de buik.

In maart 2001 was het zover. Naar Munchen, donderdag nog wat onderzoeken, zeer grondig en vakkundig!, vervolgens naar het Arabella hotel gebracht en daar de nacht doorgebracht. 's Morgens om 9 uur de OK in en direct alles in orde gebracht. Om 15.30 weer uitgeslapen en met een discusprothese weer naar de kamer gebracht. 's Avonds ging ik al lopend naar het toilet en de volgende dag heb ik zeker 5 wandelingen op de gang gemaakt. Ongelooflijk dat dit mogelijk is. Na zoveel jaren ellende geeft zo'n "simpele" discusprothese weer de mogelijkheid om te lopen en te staan zonder pijn en zonder het gevoel dat je er doorheen zakt.

Begin juni zijn we op nacontrole geweest in Munchen en hebben dit gecombineerd met een vakantie in Oostenrijk. In deze vakantie heb ik weer mijn eerste bergwandelingen gemaakt! En heel pittige van soms wel 9 uur op een dag. Een heel gekke gewaarwording als je doodmoe thuiskomt en helemaal geen rugpijn hebt.

Er gaat nu echt een hele wereld weer open. Wandelen, fietsen, zeilen, strandwandelingen maken. Ik voel me gewoon weer 18 ! Het hele gezin is enorm in positieve vorm veranderd, de kinderen hebben weer een moeder die meegaat met wandelingen of andere uitstapjes. En dit allemaal dankzij een fantastisch arts en bovenal een zeer warme persoonlijkheid die hart heeft voor zijn vak en voor zijn patienten. Hij heeft mij hier doorheen gesleept en samen hebben we onze olympische medaille gehaald! Na een slechte periode van tien jaar is voor mij en mijn gezin weer een periode aangebroken van "genieten van het leven".

Nogmaals alle lof ook voor de Alpha Klinik die ons altijd prima heeft begeleid! Dokter Zeegers bedankt voor het geven van een nieuwe toekomst waarin we eindelijk eens echt van het leven kunnen genieten!

P.S. de verzekering vind mijn verhaal niet zo belangrijk en vergoedt dus tot nu toe niets. Zij vinden het een experimentele behandeling. Raar experiment als zoveel mensen mij reeds voor zijn gegaan met veel succes. Maar mijn advocaat laat het er niet bij zitten en we proberen nu via de rechtbank ons gelijk te krijgen!

Nu 2 jaar na de discusprothese operatie ....

We zijn nu bijna 2 jaar verder en nog steeds weet ik zeker de goede beslissing genomen te hebben door dr. Zeegers mij te laten opereren. Nog steeds kan ik goed uit de voeten, zeilen, fietsen, wandelen, zwemmen en stoeien met de kinderen. Als ik toch overbelast door bijv. te zwaar huishoudelijk werk dan word ik de volgende morgen toch zonder rugpijn wakker! En dan blijft iedere morgen toch een klein wonder, zolang zoveel rugpijn gehad en nu vrijwel zonder pijn.

De financieële kant van de zaak is minder florissant, de rechtszaak is nu in hoger beroep en een uitspraak is nog niet in het verschiet. Er zijn nog geen gevallen waar tot uitkering is overgegaan, maar hoop doet leven!

De manier waarop ik nu in het leven sta is een levensgroot verschil met 2 jaar geleden, toen was ik een zwak wezentje met een ijzersterke wil, nu ben ik een sterk en vol levenslust. Kortom het is een wonder.

Groeten,

G.S.