Terug
Rolstoel aan de kant!
Reeds in december '80 begon ik te tobben met mijn rug, wat zich uitte in "uitval" van mijn linkerbeen. Ik werkte toen in de bouw en liep de hele dag met "hele grote" gipsplaten te sjouwen. Mijn toenmalige huisarts vond mijn klachten maar flauwekul en vertikte het mij door te sturen naar een specialist. Zodoende bleef ik maar tobben met deze rug- en beenklachten waardoor ik steeds regelmatiger moest verzuimen van mijn werk met als gevolg dat ik in de WAO terecht kwam. Na veel aandringen, zelfs letterlijk en figuurlijk met de vuist op tafel geslagen, 'mocht' ik naar een neuroloog. In samenspraak met een othopedisch chirurg werd ik opgenomen voor een ligkuur van zes weken, die na viereneenhalve week reeds goede resultaten gaf. De kuur bestond uit 24 uur per dag liggen op de rug met de bovenbenen recht omhoog en de onderbenen op een kist recht vooruit. Een hele opgave overigens, want ik mocht beslist niet draaien! Bij ontslag uit het ziekenhuis kreeg ik een stoffen corset aangemeten wat ik enkele weken daarna in ontvangst mocht nemen. Deze kuur in combinatie met het corset gaf aanvankelijk goede resultaten, zo goed zelfs dat ik in augustus '83 buschauffeur werd! Zo'n 11 jaar lang had ik niet echt veel last van mijn rug. In het begin had ik mijn corset achter het stuur om, maar dat zat niet echt lekker waardoor deze al gauw aan de kant kwam te liggen. Wel deed ik hem om bij het klussen in en om het huis. Vanaf januari '92 moest ik voor het eerst sinds jaren weer eens verzuimen van mijn werk. Natuurlijk had ik voor die tijd ook regelmatig pijn in mijn rug, maar dan probeer je toch "door te gaan". Op dat moment ging het echt niet meer. Hiermee begon een tweede, naar later bleek, een veel heftiger en zwaardere lijdensweg. Van de ene specialist naar de andere, allemaal hadden ze dezelfde mening; "Een dijk van een hernia". "Gelukkig..." zei ik, "dan kan er wat aan gedaan worden". Diverse ziekenhuisopnames resulteerden allen in dezelfde mening; "We weten niet wat het is...". Veel, heel veel fysiotherapie en ceasartherapie gaven totaal geen verbetering. Mijn werkzaanheden als buschauffeur werden steeds zwaarder, ik was tot april '97 vier keer van enkele tot zeven maanden thuis geweest, tot ik op 5 april '97 bij een kettingbotsing betrokken raakte. Een grote zware Mercedes (zo'n oud model), knalde met een gang van 60 a 70 km/h bovenop mij terwijl ik stilstond. De dreun in mijn rug is voor mij (in gedachten) nog steeds voelbaar! Dit was voor mij echt de nekslag! Na dit ongeval begon ik stap voor stap steeds meer en zwaardere pijnstillers te slikken. Triptysol, Diclofenac, Tramal (eerst 4 x daags 1, na enkele weken direkt naar 4 x daags 2, het absolute maximum!), Stilnoct (ivm. slaapproblemen door de vreselijke pijn in mijn rug) en vanaf juli '97 Fentanylpleisters (aan morfine verwant medicijn). Al deze medicijnen, waarvan ik een hele tijd wel vijf soorten op een dag slikte gaven wel enigszins verlichting van de pijn, maar toch was deze ondraaglijk. In november '97 werd er besloten mij op te nemen in een revalidatiecentrum om te leren omgaan met de pijn. Ondanks een positieve, maar erg zware tijd (ook voor mijn vrouw en dochterje van drie) was het resultaat helaas niet wat we allemaal gehoopt hadden. De eerste twee weken na mijn ontslag uit het centrum dacht ik dat het resultaat had gehad, maar toen ik lichte werkzaamheden, zoals het vullen en leeghalen van een vaatwasser, moest gaan doen kwam de pijn weer in hevige mate terug. Steeds moest ik volgens een strak schema, op vaste tijden, weer gaan liggen. Ondanks nog enkele maanden dagtherapie, twee keer per week, werd de pijn steeds heviger. Ik kon niet meer zitten en moest lopen afwisselen met liggen op een zgn. hoog-laagbed wat al vanaf december '97 in de woonkamer stond. Naar familie of kennissen kon ik niet meer vanwege het niet kunnen zitten. Met mijn vrouw had ik de afspraak gemaakt dat zij haar gang maar een beetje moest gaan en weg moest gaan wanneer ze dat wilde en zich niet inhield voor mij. Toen ik in februari '98 niet meer buiten kon lopen, vanwege de oneffenheid van de straat cq trottoirs besloot ik een scoot-mobiel aan te vragen. Binnen enkele maanden had ik er een! Een scoot-mobiel met een geheel voor mij aangepaste stoel erop. De eerste (proef)rit was een openbaring voor mij. Na zeven maanden weer eens de wind door je haren voelen is fantastisch! Toch bleef ik problemen houden met zitten, zodat er tevens een aangepaste rolstoel moest komen. Kon ik ook weer eens met de vrouw uit eten. Inmiddels had ik een heel arsenaal aan hulpmiddelen in huis. Een scoot-mobiel, een hoog-laagbed, een aangepaste rolstoel, een trippelstoel en een extra trapleuning. Verder moesten er aanpassingen in huis komen zoals een verlaagde douchebak en een traplift, zelfs een verhuizing naar een aangepaste woning werd door de GMD in overweging genomen! Deze laatste voorzieningen hebben, inmiddels gelukkig, vertraging opgelopen. Reeds voor mijn opname in het revalidatiecentrum kreeg ik via mijn buurman en mijn ouders het, inmiddels bekende, krantenknipsel over Dr. Zeegers onder ogen. Ik zei direkt tegen mijn vrouw: "Wat daar staat heb ik precies zo!". Mijn vrouw direkt in de telefoon de assistente van Dr. Zeegers bellen. Na enig overleg werd besloten eerst de therapie in het revalidatiecentrum te volgen en dan maar verder zien. Op 25 april '98 kwamen mijn vrouw en ik bij de assistent van Dr. Zeegers (omdat Dr. Zeegers plotseling elders was). Deze was de mening toegedaan dat ik zeer gebaat zou kunnen zijn bij een discusprothese. Hiervoor was wel een kijkoperatie (discografie) nodig. Omdat mijn ervaring met zo'n discografie zeer, zeer pijnlijk was gaf men mij de gerustelling dat dit in het Maaslandziekenhuis heel anders ging, met vrijwel geen pijn. Nou, men heeft zich aan deze "toezegging" gehouden! Op 8 juli '98 met de ambulance (hoe anders?) naar Sittard. Dr. Zeegers deed de discografie zelf, maar dit was, wat de pijn betreft, voor mij een "wassen neus". Natuurlijk was ik al veel pijn gewend, maar dit kan geen naam hebben. Fantastisch! Bijzonder kundig en bedeesd ging men te werk. Uit deze discografie bleek dat het zinvol zou zijn een cage te plaatsen op nivo L5/S1 en een prothese op L4/L5. Terug op zaal bleek er een wachttijd van twee jaar te bestaan! Hoe kan iemand met zoveel pijn nu twee jaar wachten! Wij leefden hier door alle toestanden en ongemakken in hoge nood en dan nog twee jaar zo door tobben? Psychisch was het allemaal niet meer op te brengen. Gelukkig kwam er een alternatief. Een opname in de Alphakliniek te Munchen. De wachttijd zou dan twee tot drie maanden zijn. Dat is heel wat anders! Helaas begon toen ook de strijd met het ziekenfonds m.b.t. de vergoeding. Een verhoging van de hypotheek is (ondanks het wel vereiste inkomen) als je in de WAO zit, vrijwel ondenkbaar en een lening van fl . 35000,- geeft toch een maandlast van fl. 700,-, wat voor ons niet te doen was. Het ziekenfonds had heel wat bedenkingen bij deze operatie. Fax na fax en telefoontje na telefoontje gaven geen soelaas, totdat Dr. Zeegers de verzekeringsarts sprak. Toen was het echt in een mum van tijd bekeken en konden wij met een gerust hart naar Munchen afreizen. Op 22 oktober kwamen mijn vrouw, want die mocht ook mee, en ik met de nachttrein (kon ik liggen) in Munchen aan. Wat een fantastische mensen allemaal! Ontzettend behulpzaam, want ik kon nog steeds niet zitten, werd er steeds een ruimte gemaakt om de tijd voor de eigenlijke opname liggend door te brengen. Uiteindelijk kwamen mijn vrouw en ik op een tweepersoonskamer terecht. We werden echt in de watten gelegd. De artsen en de verpleging waren ontzettend vriendelijk. Op 23 oktober werd ik uiteindelijk door Dr. Zeegers geopereerd wat voor ons het begin van een nieuw leven zou worden. Dat beseften wij eerst nog niet, want de dag na de operatie had ik zoveel pijn dat ik tegen mijn vrouw zei; "Waar ben ik aan begonnen!?". Na een vreselijke nacht, waarin ik erge afkickverschijnselen had van de medicijnen die ik reeds vanaf donderdag niet meer genomen had, begon zondagmiddag ons 'nieuwe' leven echt. We zijn zelfs een kwartiertje buiten wezen lopen! Dat reeds twee dagen na de operatie? Vanaf dat moment ging het met een (hoge)snel(heids)treinvaart. Maandag liep ik als een kieviet door het gebouw. De verpleging en de aanwezige artsen dachten dat ze water zagen branden. Ik die als minst goede, van de vijf, binnenkwam liep nu als de beste van allemaal! Dinsdagavond alweer, wederom met de nachttrein, naar huis. Wat een positieve ervaring. Ik kon weer op het station te Munchen op een terrasje zitten en wat (lichte) bagage sjouwen! Thuis kon ik direkt weer een kwartier buiten lopen. Ik liet vanaf de eerste avond dat ik thuis was zelf de hond weer uit! Drie weken na de operatie ben ik aan het therapieen gegaan, en zes weken na de operatie liep ik in Benidorm (Spanje).
Inmiddels is het twee en een halve maand na de operatie en heb ik maar een keer met mijn scoot-mobiel gereden! Zelfs ben ik van ALLE medicijnen af! Mijn rolstoel blijft opgevouwen staan en ik rijd weer zelf auto! Ook toen ik onlangs naar Dr. Zeegers moest voor controle! Wij kunnen ons geluk niet op door deze verandering in ons leven. Wat heerlijk om weer te stoeien met je dochtertje en te winkelen met de vrouw. Nu is het nog even opbouwen geblazen, maar in de toekomst zal ik zeker weer proberen te kunnen gaan werken. De hele dag thuis, in de WAO, is echt niet alles. Misschien nog weer eens op de bus? Wat ik niet begrijp is het feit dat andere artsen zo afwijzend staan tegenover een dergelijke operatie. Niemand, althans ik niet, wil graag geopereerd worden maar als je daardoor een ander mens kunt worden wil je wel. Diverse artsen hebben mij de operatie door Dr. Zeegers afgeraden, maar als je vroeg naar een alternatief stonden ze met hun hoofd te schudden. Volgens hen waren er geen alternatieven. Het revalidatiecentrum wilde dat ik de rest van mijn leven doorging met liggen, stukje lopen, liggen, stukje lopen. Dag in, dag uit, jaar in, jaar uit. Dat is toch geen leven voor een vent van 50 jaar jong! Waarom deze operatie niet promoten. Door alle 'niet weten en ermee leren leven' adviezen en de onnodige opnames en therapieen wordt de gezondheidszorg inderdaad te duur. Hoeveel tijd is er vergooid door mijn ernstige beperking. De ervaring met deze operatie leert weer dat het hele traject veel en veel korter en beter kan. Hiermede besparen we veel ziekteverzuimkosten en WAO-gelden die beter aan dergelijke operaties besteed kan worden. Dr. Zeegers, onze dank is zeer groot en we hopen dat U in de nabije toekomst uw fantastische werk kunt uitbreiden en dan natuurlijk niet meer "gedwongen" bent naar het buitenland uit te wijken.