Er zijn van die data die voor altijd in je geheugen gegrift staan, je trouwdag, verjaardag, de dag dat je vader stierf, de verjaardag van je vrouw, maar ook de dag dat je plotseling bijna geen vin meer kon verroeren, en de dag dat je, na zes jaar, dat plotseling weer wel kon.

Ik ben F.R., 47 jaar oud en ex-buschauffeur. Op 2 april 1995 kreeg ik van het ene op het andere ogenblik last van mijn rug. Niet helemaal onbekend, iedereen heeft dat wel eens, maar dit was wel heel extreem, het hield maanden aan. Via het St. Canisiusziekenhuis te Nijmegen kwam ik nog in de St. Maartenskliniek terecht, later in het St. Radboudziekenhuis en overal kreeg ik hetzelfde te horen: leer er maar mee leven, leer er maar mee omgaan. Nu ben ik niet de persoon om stil in een hoekje te gaan zitten en mezelf zielig te vinden, op een paar keer per jaar na, het is wel eens lekker om een paar uur bij de pakken neer te gaan zitten, naar mijn mening heeft iedereen dat wel eens nodig, dus ik ging zoeken. En ik vond.

In eerste instantie een chiropractor die mij en hele poos weer op de been hielp, en, na vijf jaar, de Alphaklinik te München, waar ik voorgoed, althans naar ik hoop, van de problemen afkwam. In de tussenliggende periode maak je natuurlijk van alles mee, ziektewet, je werkgever die je kwijt wil omdat je teveel kost, lotgenoten die je willen helpen, al is het maar mentaal, maar ook de verarming van je sociaal leven, op feestjes kun je maar even blijven, want je moet weer gaan liggen, autorijden kan je niet langer dan een half uur zonder te stoppen, wandelen wordt steeds minder, en het ergste, de WAO komt in zicht. Je vraagt je werkgever om hulp bij een eventuele omscholing, die zegt dat zoiets niet kan. Hij wil dat je ontslag neemt, dat doe je niet, dus er volgen rare dwingelandijen, je moet werken als je amper kunt lopen, je moet naar je bedrijfsarts die er een eigenaardige mening op na houdt, je collega's kunnen je niet helpen, al zouden ze wel willen. Dan, de WAO, je blijft zoeken naar een mogelijkheid voor omscholing en die blijkt er nu plotseling wel te zijn alhoewel je werkgever zegt dat 't niet zo is. De wet REA, die het mogelijk maakt je om te scholen en helpt bij het vinden van een baan. Ik heb op het HCA te Hoensbroek, gespecialiseerd in het opleiden van arbeidsgehandicapten in een voor hen passende functie, een opleiding gevolgd tot netwerkbeheerder. De ICT was al een aantal jaren een hobby van mij, dus waarom niet van je hobby je beroep gemaakt!

Een interne opleiding, dus de hele week van huis, echt een weekendhuwelijk houd je eraan over. Dan blijkt de opleiding erg zwaar te zijn, je doet een volledige MBO opleiding in 18 maanden. Geen wonder dat men zegt dat je het best intern kunt zitten. Maar, weer verarming van je sociaal leven. Met je vrienden heb je alleen telefonisch contact, feestjes op werkdagen kun je vergeten. Gelukkig heb ik een aantal vrienden die mij al die tijd niet hebben laten stikken, integendeel, ik voel me rijk omdat ik al die tijd de volledige steun van mijn vrouw, familie en vrienden heb kunnen voelen en ervaren.

Dan kom je toevallig achter een naam, net voor het einde van je opleiding. Komt goed uit, want fysiek wordt je steeds afhankelijker van krukken en een rolstoel. Dr. Zeegers, een Nederlandse chirurg die in München opereert. Misschien kan hij helpen. Afspraak gemaakt en op onderzoek. Je bent de koning te rijk als je te horen krijgt dat hij je kan helpen. Je ziet weer perspectief voor de nabije toekomst en kunt niet wachten tot je wordt geopereerd. Een domper volgt als men op het opleidingsinstituut zegt dat het verstandiger zou zijn om je operatie uit te stellen tot na het voltooien van je opleiding. Daar ben je het na enig nadenken mee eens, maar dan komen de laatste examens in zicht en je kunt niet meer dan pakweg 2 uur per nacht slapen van de pijn. Je krijgt de neiging om het instituut te vervloeken maar weet dat zij gelijk hebben. Over controverse gesproken! Buiten verwachting haal je je examen en je prijst iedereen voor de hulp die men je gaf. Dan het moeilijkste. Je komt weer thuis en moet weer wennen aan je thuissituatie. Als je vrouw het heeft opgebracht om alles wat je afleid van je studie van je weg te houden, heb je de neiging om dat weer terug te claimen. Fout! Je moet ermee leren omgaan dat er heel veel is veranderd in je huwelijk, en dat is moeilijk, neem dat van mij aan. Uiteindelijk, de dag van de operatie nadert en je leeft er helemaal naar toe. Angst ken je niet, want je wordt tenslotte van je problemen afgeholpen. In München aangekomen word je direct al verrast door de hartelijkheid waarmee de Duitsers je benaderen. Op slag ben je de vooroordelen die de gemiddelde Nederlander heeft vergeten.















Verpleegsters, de artsen, iedereen om je heen is zo vriendelijk, dat kennen we niet in de Nederlandse ziekenhuizen. Waarschijnlijk is de werkdruk in Nederland te groot om zo met patiënten om te gaan zoals men in Duitsland doet. Dit geldt trouwens niet alleen voor de Alphaklinik, maar ook voor Klinikum rechts der Isar, waar ik ook een paar dagen gelegen heb. Rutten had dus weer eens complicaties die normaal (bijna) nooit voorkomen. Mijn mening over de gemiddelde Duitser is dus enorm veranderd. Een betrokkenheid zoals in München heb ik nog nooit meegemaakt, ik kreeg er letterlijk soms tranen van in mijn ogen. En dan de betrokkenheid van dr. Zeegers zelf. Echt, de man is een Mens met een hoofdletter M. Hij heeft echte belangstelling voor zijn patiënten èn voor hun partners. Ik zal nooit zijn gezicht vergeten toen hij zag dat ik een wat minder goede vlucht naar huis had beleefd. Mijn vrouw heeft een gigantische steun gehad op de momenten dat het mij wat minder goed ging. Daar zal ik altijd dankbaar voor blijven. Nog één probleempje, de ziektenkostenverzekeraar. Het zal een hele kluif worden om de operatie vergoed te krijgen, maar ik heb mij voorgenomen om, net zoals met mijn rugprobleem, nooit op te geven. Al met al, mijn leven is sinds 5 januari 2001 ingrijpend in mijn voordeel veranderd, dankzij dr. Zeegers. Nu nog een werkgever, dan is alles weer bij het oude. Dr. Zeegers, bedankt!