Terug
Toeval?
Hallo, ik ben C., 46 jaar jong en ik woon op Terschelling. Ik ben getrouwd met een Engelsman die ik d.m.v. flessenpost heb ontmoet. Toeval? Samen runnen wij een drogisterij die we bijna hadden moeten verkopen als ik niet net op tijd dr. Zeegers ontmoet had. Al vanaf mijn geboorte kamp ik met rugklachten, dit is een familiaire kwestie, ik heb dan ook net zoals mijn lotgenoten het hele dokters- en ziekenhuiscircuit doorlopen en zal u de details besparen. Op mijn 40e verjaardag (het leven begint bij de 40 nietwaar?) kreeg ik tijdens een tennistoernooi een hernia. Hier heb ik 6 jaar mee rondgelopen. Afgelopen zomer verergerden mijn klachten zodanig dat ik nauwelijks meer kon functioneren. Op dat moment stapte professor Smalhout bij ons naar binnen. Toeval? Wij kennen elkaar al een paar jaar en de professor vroeg hoe het met mij gnig. Ik vertelde hem, dat het slecht met mij gnig en vroeg hem of hij dr. Zeegers kende, daar ik deze naam al een paar keer gehoord had maar voor mij was Limburg al een wereldreis niet wetende dat ik helemaal naar Duitsland moest. De professor was net 14 dagen ervoor naar Munchen geweest, om met eigen ogen te aanschouwen, hoe een discusprothese geplaatst werd. Toeval? Hij vermoedde dat dit ook de juiste operatie voor mij zou zijn. Tevens had hij het weekend ervoor een artikel geschreven over de Alhpaklinik. Toeval? De professor zorgde ervoor dat ik meteen een afspraak maakte en voor dat ik het wist was het november en reisde ik met manlief af naar Munchen. Toen ik in de Alphaklinik kwam wist ik niet wat ik zag! Wat een lot- en landgenoten! Ik zag zoveel ellende en ik vroeg me nog af of ik hier wel op mijn plaats was, er waren veel ergere gevallen dan mij. Na een M.R.I.-scan kwam ik bij dr. Zeegers terecht. Er was wel degelijk iets met mij aan de hand. Ik had een discusprothese nodig en tegelijkertijd zou mijn hernia verwijderd worden. Aan het eind van de dag wachtten mijn landgenoten en ik een discografisch onderzoek af. Terwijl ik op mijn beurt lag te wachten hoorde ik iemand brullen en realiseerde mij dat ik hetzelfde lot moest ondergaan. Dr. verzekerde mij dat het hier om een man ging en dit sterte mij natuurlijk enorm! De volgende dag werd ik geopereerd en het enige waar ik iets last van had was "bauchschmerzen". Dr. Zeegers vroeg mij of ik nog pijn in mijn been had. Ik durfde bijna niet te zeggen dat dit niet het geval was. Je geloof het gewoon niet na al die jaren van pijn. Je moet meteen je bed uit en de gang op en neer lopen. Hier had ik veel plezier met een bekende Nederlandse. Ja die vind je hier ook, dat moet een goed teken zijn. De verzorging in de Alphaklinik was fantastisch, hier lopen geen verpleegsters rond, het zijn stuk voor stuk "miss worlds". Het eten is uitstekend en het is daarom moeilijk om weer na zo'n goede verzorging naar huis te gaan. Na 5 dagen werd ik uit de klinik ontslagen en volgde een lange reis naar huis. Het enige waar ik nu nog last van heb zijn mijn bilspieren, maar volgens dr. Zeegers heeft dat tijd nodig. Het meeste last heb ik echter van het ziekenfonds. Uit de vele verhalen van land- en lotgenoten heb ik vernomen dat dit een "hot item" is. Als je in Nederland niet meer geholpen kan worden, zoek je vanzelfsprekend je heil in het buitenland. Diegene die jou de kosten niet vergoedt heeft nog nooit die pijn gevoeld die wij allen zo goed kennen. Mijn advies is: vecht door! Ik heb mijn eerste hoorzitting achter "mijn goed rug" en ik ga absoluut door tot ik mijn recht gehaald heb! Het ziekenfonds doet zeer sceptisch over dr. Zeegers maar niemand komt aan mijn "wonderdokter"! Op de foto sta ik in Munchen na een middag shoppen. Dat kan ik nu allemaal. De professor en ik nemen binnenkort een zelfgemaakt wijntje op de goede afloop. Jammer dat dr. Zeegers zo ver weg woont anders kon hij ook meegenieten want dat heeft hij zeker verdiend! Mijn operatie vind ik goed geslaagd. Toeval? Nee, vakmanschap!