Terug
Op de valreep uit de WAO dankzij...
Ja dat ben ik ... surfend, na de implantatie van 2 discusprothesen L4/L5/S1 Rond mijn twintigste jaar kreeg ik last van een pijnlijke rug en voordurend verkrampte rugspieren. De pijn was niet echt hinderlijk maar verdween niet. Omdat ik twee meter lang ben, liet ik uit voorzorg mijn rug onderzoeken. Er kon geen oorzaak worden gevonden. In die tijd was ik een fanatiek judoka, men adviseerde mij daarmee te stoppen. De klachten bleven bestaan. Er volgde in de jaren daarop met enige tussenpozen diverse behandelingen. Geen enkele therapie had een blijvend resultaat. Altijd had ik last van pijn in mijn onderrug en verkrampte spieren in dijen, billen en onderrug. Soms kon ik niet zitten. Hoewel dit hinderlijk was belemmerde mij dit niet in mijn dagelijkse bezigheden. Rond mijn dertigste jaar kochten mijn vrouw en ik een huis. Bij het inrichten van ons huis moesten er allerlei klussen worden uitgevoerd die nogal belastend waren voor mijn rug. Op een dag nam ik moe maar voldaan een lekker heet bad, ik had op dat moment een erg pijnlijke rug. De schrik was erg groot toen ik merkte dat ik door felle pijn niet uit het bad kon komen. De huisarts schreef pijnstillers en spierverslappers voor en stelde voor om een röntgenfoto te laten maken als mijn rug weer tot rust was gekomen. Een paar dagen later kon ik terecht in het ziekenhuis voor het maken van de foto. Niets bijzonders te zien en de neuroloog stelde voor om een foto te maken met contrastvloeistof, om te kunnen vaststellen of er sprake was van een hernia. De uitslag van dit onderzoek was negatief, dat wil zeggen er was geen hernia zichtbaar. Omdat ik van de pijn nog steeds niet kon zitten, staan en lopen, stelde de neuroloog een rustkuur tijdens een ziekenhuis opname. Na twee weken op mijn rug te hebben gelegen werd ik onder begeleiding van een fysiotherapeut gemobiliseerd waarna ik een week later lopend weer naar huis ben gegaan. De neuroloog kon mij niet vertellen wat er met mijn rug aan de hand was. Ook de orthopeed die ik hierna heb bezocht kon geen diagnose stellen. Er werd mij verteld voorzichtig te zijn. En als ik last kreeg van mijn rug een lumbotrain (licht confectie-corset met een masserende werking) te dragen. Tevens adviseerde hij mij via een behandeling bij een mensendiecktherapeut te leren mijn rug op een verantwoorde manier te belasten. Ik leerde om te gaan met mijn beperkingen en had de jaren daarna, hoewel de pijn aanwezig bleef, geen noemenswaardige problemen. Wat ik echter niet in de gaten had was dat ik, langzaam aan, thuis steeds minder ging doen. Mijn werk van technisch adviseur in de revalidatie techniek deed ik met veel plezier. Voor mijn werk ging ik met een auto en aanhangwagen met diverse elektrische, gewone rolstoelen, huiskamerstoelen met opsta hulp en werkstoelen naar de klanten. Door middel van een aangepaste autostoel een aanhangwagen met een hefdak en een oprijdplaat die met behulp van een gasdrukveer licht in en uit te klappen is had mijn werkgever er voor gezorgd dat ik mijn rug niet te zwaar hoefde te belasten. Op een dag, ik was toen 38 jaar, kreeg ik van mijn 7 jarige dochter voor vaderdag een mooie tekening die zij op school had gemaakt. Zij hadden in de klas de opdracht gekregen om hun vader te tekenen met iets wat hij het liefste deed. Ik was getekend liggend op de bank in de huiskamer. Toen ik hiermee geconfronteerd werd, ben ik bij mijzelf te raadde gegaan en besloot om mij nogmaals te laten onderzoeken. Ik ben naar een orthopeed gegaan in de Maartenskliniek te Nijmegen. Deze orthopeed constateerde bij zijn onderzoek een gedegenereerde tussenwervelschijf en stelde voor om de rug een periode te immobiliseren met een gipskorset. Na deze periode was er geen verbetering bereikt. Ik besloot om het rustiger aan te gaan doen met mijn werk. In overleg met mijn werkgever en de ARBO-arts ben ik toen 50 % gaan werken. Mijn klachten werden erger en ik ging terug naar de orthopeed in de Maartenskliniek. De orthopeed stelde voor om de wervels S1 en L5 aan elkaar vast te zetten maar wilde daarvoor eerst een discografie maken om te bepalen of de pijnklachten daadwerkelijk hierdoor werden veroorzaakt en of de aangrenzende tussenwervelschijven nog gezond waren. Helaas waren 2 tussenwervelschijven gedegenereerd in plaats van 1, namelijk op het niveau L5/S1 en L4/L5. Hierdoor was vastzetten geen goede optie omdat er dan makkelijk een domino-effect kon ontstaan naar de nog gezonde tussenwervelschijven. Toen ik vroeg of er nog andere mogelijkheden waren om mijn probleem op te lossen werd er voorgesteld om een pijnblokkade aan te laten leggen door een anesthesist. Ik vond dit geen oplossing en vroeg naar alternatieven, de orthopeed vertelde dat er tussenwervelschijven van kunstof werden geïmplanteerd maar dat dit niet in de Maartenskliniek werd gedaan. Ik heb toen contact opgenomen met dokter Zeegers. Toen dokter Zeegers positief reageerde op mijn vraag of deze techniek voor mij een oplossing was, kon ik mijn geluk niet op. Hij wilde wel eerst een nieuwe discografie uitvoeren om zelf de toestand van mijn rug te beoordelen. Helaas kwam ik voor dit onderzoek op de wachtlijst te staan en moest 8 maanden wachten. Inmiddels was ik volledig gestopt met mijn werk en heb ik de ARBO-arts gevraagd te bemiddelen om eerder geholpen te kunnen worden. Vrij kort na dit verzoek werd ik in de middag gebeld of ik de volgende ochtend in de gelegenheid was om van Dronten naar Sittard te komen, er was een afspraak uitgevallen en ik kon daarvoor in de plaats komen. Na het onderzoek vertelde dokter Zeegers dat hij mij kon opereren en dat er dan een cage en een discusprothese zou worden aangebracht. Een slecht bericht was dat ik op de wachtlijst zou worden geplaatst met een wachttijd van 2 jaar. Inmiddels kon ik nog maar moeizaam lopen waarbij elke ongecontroleerde beweging werd afgestraft door een heftige pijn. Groot was mijn opluchting dat ik op zeer korte termijn ook in Duitsland geopereerd kon worden door dokter Zeegers. Het vergde wel wat regelwerk maar dat had ik er graag voor over. Drie weken na het onderzoek in Sittard werd ik op 12 maart 1999 door dokter Zeegers geopereerd in München.
De avond voor de operatie kwam dokter Zeegers in mijn hotelkamer op bezoek. Hij vertelde mij dat hij overwoog om in plaats van een cage en een discusprothese twee discusprothesen te plaatsen, omdat de achterste gewrichtsvlakjes er op de foto nog goed uitzagen. Tijdens de operatie zou hij beslissen wat te doen. Toen ik de volgende dag na de operatie bijkwam van de narcose vroeg dokter Zeegers mij te gaan staan om te kunnen zien of alles in orde was. Staande vertelde hij mij dat ik twee discusprotheses had gekregen. Na een tijdje uitgeslapen te hebben op de uitslaapkamer kon ik naar mijn kamer. Ik had gelezen op het internet dat teruglopen mogelijk was, dit moest ik natuurlijk proberen hoewel ik aan het gezicht van de toch al niet te grote verpleegster kon aflezen dat zij dit een slecht plan vond. Later vertelde ze mijn vrouw dat zij het erg benauwd had gehad tijdens mijn eerste stapjes. Twee meter lengte wat tegen de vlakte gaat vang je niet zo makkelijk op. Het is een aparte beleving om direct na toch een vrij zware operatie te kunnen lopen. De afstand van ongeveer 50 meter werd door mij zonder problemen afgelegd. Hoewel, ik moet toegeven blij te zijn, toen ik in mijn bed lag. Het herstel ging voorspoedig en 6 dagen later ben ik met mijn eigen auto teruggereden naar Nederland. Zes weken later ben ik weer voor 50% aan het werk gegaan en na een vakantie in Italië waar ik zelfs heb gewindsurft, startte ik in augustus weer voor 100% met mijn werk. Nu ruim een jaar later gaat het fantastisch. Mijn gezin heeft weer een vader en echtgenoot die aan alles wat eigenlijk normaal is kan meedoen. Mijn werk kan ik zonder probleem volhouden en de aangepaste autostoel en aanhangwagen worden niet meer gebruikt. Ik geniet met volle teugen van een leven zonder pijn en de daarmee gepaard gaande beperkingen. Het is onvoorstelbaar dat deze techniek, die al meer dan 10 jaar bestaat en zulke goede resultaten laat behalen, nog zo weinig wordt toegepast in Nederland. Tijdens mijn werkzaamheden voor Artan B.V., een adviesbureau voor revalidatie technische vraagstukken, bezoek ik in opdracht van een verzekeraar of gemeente ondermeer mensen met een rug probleem. Deze mensen hebben een huiskamerstoel met sta op hulp aangevraagd bij hun ziektekosten verzekeraar via de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten, of een rolstoel bij de gemeente via de Wet Voorzieningen Gehandicapten. Dan hoor ik soms een voor mij zeer herkenbaar verhaal van pijnklachten en beperkingen. Ik denk dan wel eens kunnen deze mensen die al zo beperkt zijn in hun functioneren dat zij hulpmiddelen moeten gaan gebruiken, niet ook baat hebben gehad, of beter, nog baat kunnen hebben bij deze techniek. Graag geef ik aan deze mensen het internet adres www.medkiozk.com De problemen zullen natuurlijk niet altijd kunnen worden opgelost. Dan is het goed om te weten dat er in Nederland sport-verenigingen bestaan voor aangepast sporten zoals bijvoorbeeld rolstoeldansen, rolstoel tafeltennis etc. waarmee u het dagelijkse patroon kunt doorbreken. Meer informatie kunt u vinden op www.artan.nl en www.emcartsport.nl of www.nebas.nl Voor vragen kunt u mij mailen op borsboom@nl.packardbell.org