Dit is mijn verhaal over:
De geschiedenis van mijn rug
Het afkeuringsbeleid in Nederland ...

(dubbele discusprothese implantatie in juni 1999)



In 1979 kreeg ik voor het eerst rugklachten na "vertillen" aan een stofzuiger. Via de huisarts naar het ziekenhuis geweest. Foto`s gemaakt, dat zag er toen goed uit, dus fysiotherapie en dat hielp toen goed. In 1988 ging het weer mis: Mensendiecktherapie, Cesartherapie, fysiotherapie gehad, niets hielp meer. Met werken doorgegaan tot januari 1989 tot ik bijna van het dak viel vanwege de pijn in mijn rug. Toen dacht ik: dit kan zo niet meer. De huisarts gaf toen het advies om drie weken plat op bed te gaan liggen, dat was leuk geprobeerd maar het hielp helaas niet. Uiteindelijk ben ik in februari 1990 naar een neuroloog verwezen. Die heeft een paar onderzoeken gedaan, en kwam tot de conclusie dat ik wel eens een hernia kon hebben. Ik moest een paar dagen worden opgenomen, zodat hij foto`s met contrast vloeistof kon maken en daar kwam toen uit dat er inderdaad een hernia was tussen L5 en L4. De oplossing was mogelijk (toen vrij nieuw) met een chemonucleolyse, maar dat hielp achteraf bij mij toch niet. Het was ondertussen maart 1990 en ik werd naar huis gestuurd met de mededeling: we gaan het hier verder overleggen wat er nog mogelijk is, maar eerst moest de vloeistof uit gewerkt en zijn dat duurt ongeveer zes weken. Begin april ben ik toen weer naar het ziekenhuis gegaan. Ik kreeg te horen dat het een echte hernia-operatie zou worden. Op 10 april 1990 ben ik toen voor de eerste keer op de verdieping L4/L5 geopereerd, maar ik bleef daarna nog steeds veel klachten houden. Weer terug naar het ziekenhuis: er werd een M.R.I scan gemaakt. De tussenwerfelschijven zouden niet goed meer zijn en de voorgestelde oplossing was het vastzetten van de rug met een ijzeren plaatje. Daar vond ik mijn zelf te jong voor. Ik was pas dertig jaar en kon daarna waarschijnlijk niet meer in de staalbouw werken, dus ik zei tegen die arts dat ik wel zou wachten totdat ze een betere oplossing hadden. Inmiddels zat ik toen al bijna een jaar in de ziektewet en wilden ze mij afkeuren. Daar wilde ik niets van weten.
Zo goed en zo kwaad als het ging ben ik weer aan het werk gegaan, maar met veel pijn. Mijn werkgever stond volledig achter mij, anders had ik het niet gered. In juli 1996 kreeg ik een acute hernia op L5/S1 en ik moest toen binnen een paar dagen geopereerd worden, anders zou ik verlammingen kunnen krijgen, die blijvend zouden kunnen zijn. Weer in de ziektewet. De tweede hernia-operatie, nu op de verdieping L5/S1, vond plaats op 10 juli 1996. Het resultaat was er mager: ik bleef heel veel pijn houden. Men wilde me na een paar maanden definitief afkeuren, maar dat mag pas nadat je een jaar thuis ben geweest. Dat feest ging dus niet door, want al had ik nog steeds pijn, ik ben gewoon weer aan het werk gegaan. In oktober 1997 werden de klachten veel erger, zodat ik het werk toch echt neer moest leggen. Weer naar het ziekenhuis. Foto's gemaakt: nu weer een hernia L4/L5. De neurochirurg toonde veel onbegrip. Toen kwam het probleem: ze durfden het niet aan om te opereren, de kans op succes zou te klein zijn en ik moest maar naar een pijnkliniek gaan. Ook werd in bedekte termen gezegd dat het misschien wel tussen mijn oren zat ! Pijnkliniek leek mij geen goed alternatief. Daar los je het probleem niet mee op, dat is alleen een zoethoudertje en daar is niemand mee gebaat. In juli 1998 kon ik toch ondanks mijn pijn weer wat werk doen en dat ging goed tot oktober.

Daarna ging het weer snel bergafwaarts en moest ik echt definitief stoppen met werken. Ik kon geen minuut meer staan of ik zakte volledig door mijn onderstel en zitten ging nog maar vijf minuten zonder pijn. Dus het was lopen, zitten, hangen, liggen … Voor iemand met een jong gezin een onhoudbare situatie. Tot april 1999 heb ik met zeer veel pijn gelopen. Toen kreeg ik het advies van mijn fysiotherapeut om eens op internet te kijken naar de website van dokter Zeegers, want die heeft misschien de oplossing voor jouw probleem. Jammer dat de neurochirurg niet met de tip kwam, maar ik weet achteraf zeker dat ze dokter Zeegers op alle mogelijke manieren tegenwerken. Ik heb toen het hele verhaal van internet gehaald en geprint, eerst zelf helemaal door gelezen en daarna mee naar mijn huisarts gegaan. Gevraagd wat hij er van vond en of hij ook op internet wilde kijken. Op die website stond ook na-onderzoek van verschillende artsen over de techniek van dr. Zeegers. Na een paar dagen ben ik terug gegaan naar mijn huisarts en gevraagd wat hij er van vond: die was razend enthousiast. Ik ben geen dokter, maar heb wel verstand van techniek: die operatie leek me namelijk een veel beter oplossing dan het voorstel van 1989. Met die oplossing van dokter Zeegers leken mij er meer kansen dat je weer gewoon je werk kan doen en normaal kan functioneren. Dat wil toch ieder mens met een beetje inzet. Dus ik op aanraden van mijn huisarts een afspraak gemaakt bij dokter Zeegers. Binnen 2 weken kon ik al bij hem terecht. Na een uitvoerig gesprek met dr. Zeegers en na het bestuderen van de meegebrachte foto`s en verschillende testen en het benatwoorden van wel honderd vragen, kwam ik door de eerste selectie. Dokter Zeegers stelde voor om een discografie (inkijk van de rug) uit te voeren. Daarvoor was een wachtlijst van 6 maanden maar gezien mijn toestand was ik binnen 3 weken aan de beurt. De uitslag kreeg ik aansluitend aan die inkijk te horen: twee tussenwervelschijven waren bijna geheel uitgedroogd en funktioneerden allebei alleen nog maar met die typische pijnen. Het zou nog vele jaren kunnen duren voordat er een spontane vermindering van de pijn kon worden verwacht. Dokter Zeegers stelde daarom voor om twee discusprothesen te plaatsen, zowel in de ruimte tussen L5/S1 als ook tussen L4/L5. Hij vertelde meteen dat het vernieuwen van twee verdiepingen minder succesvol kon zijn dan het repareren van slechts één tussenwervelschijf.

Toen kwamen de problemen: er was een wachtlijst van 2-3 jaar en als ik daar op zou wachten dan zou het zeer waarschijnlijk kunnen gebeuren dat ik geen discusprothese meer kon krijgen omdat de verdieping, waar vrijwel helemaal geen discus meer in zat zover zou slijten dat er geen prothese meer tussen kon. Er was ook een mogelijkheid om in Duitsland te worden geholpen door dokter Zeegers en daar kon ik al binnen vier weken terecht. Dus wat doe je dan als je altijd netjes de premie hebt betaald (inmiddels al 25 jaar en als je dat op telt is dat een heleboel geld). Je vraagt aan het ziekenfonds (in mijn geval UNIVE): mag ik in Duitsland geholpen worden? Het antwoord was: nee. Tijdens de aanvraag kreeg ik echter te horen dat er bij UNIVE een mevrouw was die daar ook verzekerd is en wel geholpen was in Duitsland en dat zij wel alles betaald had gekregen. Dus ik weer een verzoek ingediend, maar weer: nee. Wat was nu het geval: bij die andere mevrouw die alles betaald heeft gekregen (inclusief reiskosten en fl. 200, - per dag voor ondersteuning door haar man): haar man werkt bij UNIVE. Is dat nu niet krom: de een wel, de ander niet. Het lijkt helemaal nergens op dat zo iemand een voorkeurs-behandeling krijgt omdat haar man bij UNIVE werkt. Er is nog een andere mevrouw, die heeft fl. 15000, - vergoeding gekregen, terwijl de totale kosten ongeveer fl. 42000 zijn. Ik kreeg helemaal niets. Ik vind het ronduit schandalig dat een vader van vier kinderen en een goede baan niet geholpen zou worden om uit de W.A.O. te blijven door een operatie die op zeer korte termijn in Duitsland kan plaats vinden. Dus wat doe je dan als vader die graag wil werken: je verkoopt wat spullen en het grootste deel van het geld kreeg ik aangevuld door mijn werkgever, om zo toch maar op korte termijn geholpen te kunnen worden in Duitsland. Op vrijdag 11 juni was het dan zo ver dat ik door dokter Zeegers geholpen werd in de Alphakliniek te München. Er werden via de buik twee versleten tussenwervelschijven vervangen door een discusprothese. De operatie verliep prima en dinsdag mocht ik weer naar huis. Het was wel een hele reis, 800 km, maar het was een groot succes.

Een week later, op vrijdag 18 juni, zat ik weer op de fiets, al was het maar een klein stukje maar toch: met een buikwond van 20 cm vond ik dat een hele prestatie om na een week al op de fiets te zitten. Zo goed is die operatie van dokter Zeegers. Acht weken later ben ik bij dokter Zeegers op controle geweest, foto`s gemaakt, alles was goed. Ik had geen enkele beperking meer: ik mocht zelfs 100 kg tillen. Is dat niet geweldig: alles wat ik jaren met veel pijn en moeite heb gedaan kan ik tot nu toe nog steeds pijnloos en ik kan zelfs veel meer dan vroeger. Na 8 weken ben ik weer aan het werk gegaan voor halve dagen op therapeutische basis en ook dat ging prima. Op 24 augustus kreeg ik een keuring van het G.A.K. Daar heb de arts verteld dat ik weer wat werk kon doen en dat het er naar uit zag dat ik op zeer korte termijn weer volledig aan het werk kon gaan.