Terug
De prijs van genezen
Wanneer J. D. mij voorgaat naar de huiskamer is er niet veel te zien van de ernstige rugaandoening waar hij nog maar zo kort geleden door aan huis gekluisterd werd. 'Dat klopt', bevestigt J. breed lachend. 'Ik heb nauwelijks last meer maar dat had heel anders kunnen zijn'. J. gaat er eens goed voor zitten. Hij wil de gebeurtenissen graag nauwkeurig vertellen want hij wil mensen niet onterecht beschuldigen. Maar hij wil wel zijn verhaal kwijt. Misschien wel het laatste stukje van het genezingsproces. 'Want al die bureaucratie gaat je niet in je kouwe kleren zitten; je raakt er gefrustreerd van'. Rugklachten 'Ik was een jaar of 16 toen ik rugklachten kreeg. Na vijf jaar tobben, werd ik in het Sint Franciscus ziekenhuis aan een hernia geopereerd. Dat dat zo lang duurde, kwam omdat er bij ons thuis al gauw gezegd werd: niet zeuren! Ik werkte namelijk in de zaak van mijn vader en die kon alle hulp goed gebruiken. Als je teveel zeurde, kon je een hengst krijgen. Na die operatie ging het beter maar de rugklachten bleven. Dus elk jaar belandde ik bij de fysiotherapeut op de tafel. Maar langzaamaan ging ik toch weer achteruit. Ik ging ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Ik kreeg CT-scans en een MRI-scan. Alles probeerde ik. Fysiotherapie, Mensendieck en Ceasar-therapie. Zelfs behandelingen van een osteopaat. Niets hielp echt', vertelt J. in vogelvlucht de voorgeschiedenis. Mis 'Ik had me eigenlijk al neergelegd bij een leven met altijd die rug als handicap', vervolgt J. zijn verhaal. 'Maar in september 1998 ging het goed mis. Ik liep met mijn vrouw en onze twee honden te wandelen. Ik zakte opeens door mijn knieën en kon niet meer op of neer. Eénmaal thuis adviseerde mijn huisarts bedrust. Maar het hielp niet dus werd ik opgenomen in het Ruwaard van Putten ziekenhuis. In het ziekenhuis werden foto's genomen en aan de hand daarvan adviseerde de neuroloog opnieuw bedrust. Mijn vader had me dan weliswaar geleerd om niet te zeuren maar de rugpijn en uitstralende pijn in mijn benen was niet om uit te houden. Ik heb toen wel eens gedacht: geef me maar een zaag, dan haal ik die benen er wel eigenhandig af. Inmiddels was het bijna een maand geleden, dat ik in elkaar zakte en was er geen enkele verbetering. De behandelend arts in het RPZ besloot tot een spoedoperatie in het St. Clara ziekenhuis. Ik ben toen, plat liggend, met de ambulance naar Rotterdam vervoerd. Een nieuwe MRI-scan ontlokte de behandelend neurochirurg de uitspraak: 'Het is een aardig zootje maar ik weet niet wat er aan kan doen'. Kortom, na twee dagen werd ik weer teruggebracht naar het RPZ. Na een aantal dagen werd ik naar huis gestuurd. Ik kreeg te horen, dat er niets aan te doen was. Ik moest maar gaan revalideren'.
Verder 'Eénmaal thuis vroeg ik me af hoe ik nu verder moest; ik kon niets. Op voorstel van mijn huisarts vroeg ik om een second opinion in het St. Franciscus. Daar kwamen ze tot dezelfde conclusie als in het St. Clara. Niets meer aan te doen. Nou, daar zat ik dan. Doe het er maar mee', vertelt J. verder. Maar J. kon zo niet verder. Dan maar revalideren, vond hiJ. Maar het telefoontje naar de huisarts pakte heel anders uit. Hij belandde in het Maasland Ziekenhuis in Sittard, voor een gesprek met een orthopedisch chirurg. 'Begin februari van het vorig jaar onderging ik in Sittard een inkijkoperatie. Het operatieverslag van de chirurg gaf aan, dat een tussenwervelschijf vervangen moest worden door een prothese en dat er een cage geplaatst moest worden. Zo'n cage dient om je ruggengraat te verstijven. Dan zou ik pijnvrij zijn. Hij vertelde me wel, dat rust de beste remedie was. Mogelijk kon ik dan genezen zonder operatie maar zei hij, dat zou een proces van jaren zijn. Sinds die wandeling in september 1998 slikte ik morfine en antidepressiva. Ik kende mezelf niet meer terug en was tegen die tijd bereid om alles te doen; als het maar zou helpen'. Operatie J. besloot tot de operatie. Bij het afsprakenbureau van het ziekenhuis in Sittard kreeg hij te horen, dat er een wachttijd was van tweeënhalf tot drie jaar. 'Mijn wereld stortte in, zonder overdrijven', vertelt hiJ. 'Ik stond te janken als een klein kind. Ik wilde zo graag weer een normaal leven, aan het werk. De WAO hing als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Via via begreep ik, dat die chirurg uit Sittard ook in het Duitse München opereerde. In de kliniek in München was ik na een maand aan de beurt. Ik was zo blij! Maar ja, er was wel een probleem: boter bij de vis. Het ziekenhuis wilde niet het risico lopen, dat de operatie niet betaald zou worden'. J. is verplicht verzekerd bij een zorgverzekeraar in Breda. Na telefonisch contact, stuurde hij de papierwinkel en foto's op van jaren dokteren, met het verzoek om vergoeding van de ingreep. De kosten bedroegen zo'n 40.000 gulden. Ondertussen had hij ook vijf andere ziekenhuizen uit het hele land benaderd om te kijken of er een andere arts in Nederland deze operatie kon uitvoeren. Maar dat bleek niet het geval. Hij keerde terug naar München en begin april 1999 werd hij geopereerd.
Medische noodzaak Voordat hij geopereerd werd, had hij inmiddels al te horen gekregen van de zorgverzekeraar, dat de ingreep niet vergoed zou worden. De reden was, dat het operatieverslag geen medische noodzaak uitwees. J. kan zich er nog kwaad om maken. 'Ik snap best, dat zo'n zorgverzekeraar geen filantropische instelling is maar dit was wel heel kil geredeneerd. Ik heb met hun adviseur gepraat over de kosten van de WAO waar ik in zou belanden, de kosten van therapieën die ik zou moeten volgen, de kosten van medicijnen die ik zou moeten slikken. En dat in ieder geval voor een periode van jaren. Bovendien was ik gewoon maar een mens met elke dag pijn. Een beetje stilstaan bij wat ik geestelijk doormaakte, had ik wel prettig gevonden. Ik heb hem zelfs aangeboden om het geld via een persoonlijke lening voor te schieten en dat ze na afloop van de operatie vergoeding zouden verstrekken. Het antwoord bleef nee. Als ik me na drie jaar wachten in Sittard zou laten opereren, dan zou de ingreep wel vergoed worden. Dus het ging om de plaats van de operatie. Was dan na die tijd de medische noodzaak wel bewezen', vraagt J. zich af. Genezing Trots laat J. de resultaten van de grote verbouwing in zijn huis zien. Deze heeft hij eigenhandig uitgevoerd na de operatie. Het gaat hem dus goed. 'Dat kun je wel zeggen', glundert Jan. 'Tijdens de operatie zijn er twee protheses geplaatst. Zes weken na de operatie was ik al weer aan het werk. Werken is voor mij gelukkig weer de normaalste zaak van de wereld. Daar durfde ik een jaar geleden niet eens meer van te dromen'. Eind goed, al goed dus. 'Toch niet helemaal', weerlegt hij. Ik ben weer gezond, dat is het belangrijkste maar de bureaucratie waar ik tegenaan liep, zit me nog altijd dwars. Ik heb kontakt gehad met allerlei instanties om deze gang van zaken aan te kaarten, zoals bijvoorbeeld de Ombudsman. Maar ik krijg nergens voet aan de grond. Als we uiteindelijk de kosten niet vergoed krijgen, overleven we dat wel. De aflossing van de lening is een hap uit ons budget maar het gaat om het onrecht. Ik weet, dat ik niet de enige ben want er bestaat zelfs een stichting voor mensen die tegen bureaucratie aanlopen. Die stichting heet Keerpunt. Zij hebben, net zo min als ik, de middelen om via een advocaat een procedure aan te spannen. Een behulpzame contactpersoon wees mij op krantenknipsels waarin staat, dat sinds de eenwording van Europa er vrije doorgang moet zijn van goederen en diensten. Daar valt deze kwestie ook onder. Ik ben geen zielig geval waar een rekeningnummer voor geopend moet worden. Daar ben ik helemaal niet op uit. Voor mij was er nog een kans op herstel. Zovelen moeten het inderdaad maar gewoon doen met een leven lang pijn. Ik vecht zelf mijn strijd wel uit met de betrokken instanties. Het is gewoon fijn om je verhaal kwijt te kunnen en misschien helpt het anderen: weten dat ze niet alleen zijn', besluit J. zijn verhaal.