In augustus 2006 werd door de FDA naast de Charité-Link discusprothese opnieuw een kunstdiscus toegelaten op de Amerikaanse markt: nu de prothese van het type Prodisc-L.

Ondertussen zetten de ontwikkelingen zich voort. Door de stricte FDA regels hebben de Amerikaanse patienten alleen toegang tot de al wat oudere type implantaten. In Europa zijn de instrumenten en implantaten verder verbeterd, met als gevolg meer veiligheid en succes bij onze patienten. De laatste jaren gebruikt dokter Zeegers met steeds meer succes de Active L discusprothese in de rug en de Mobidisc C prothese in de nek.

Op 26 oktober 2004 had de FDA, (FDA = Food & Drug Administration) ( de Amerikaanse Voedsel en Geneesmiddel Registratie) de implantatie van de Charité-Link discusprothese al goedgekeurd als behandeling van langdurige invaliderende rugklachten door slijtage van een tussenwervelschijf. De verzamelnaam voor dat soort klachten is Degeneratieve Discus Degenereatie-ziekte (DDD = Degeneratieve Disc Disease). Beide prothesen mogen in de USA worden gebruikt bij patiënten met DDD op één niveau in de onderrug (lumbale werrvelkolom-nivo L3/L4,L4/L5 en L5/S1), die eerst minstens zes maanden allerlei andere niet-operatieve behandelingen hebben geprobeerd. Er mag geen sprake zijn van een verschoven wervel.

De discusprothese is dus bedoeld om een pijnlijke "versleten" tussenwervelschijf in de rug te vervangen. Als tenminste die bewuste tussenwervelschijf ook de pijnklachten veroorzaakt. Dat is lang niet altijd het geval: veel "versleten" tussenwervelschijven veroorzaken helemaal geen pijn! Tot nu toe werd bij patiënten met DDD die niet reageren op gewone behandelingen vaak een verstijvings-operatie (spondylodese) uitgevoerd met of zonder schroeven, met of zonder cages, altijd gecombineerd met een bot-transplantaat. De discusprothese kan dus een alternatief zijn voor dit soort patiënten.

Dokter Zeegers startte in Sittard al in 1989 met de implantatie van de Charité discusprothese en paste deze methode ook met toenemend succes toe in de Alpha Klinik te München. Dokter Zeegers heeft wereldwijd grote ervaring met de implantatie van een discusprothese, meer dan 1500 implantaties. Hij kent als geen ander de vóór- en nadelen van deze techniek. Ook wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat de ervaring van de chirurg belangrijk is voor het succes van een discusprothese-implantatie. Dat geldt niet alleen voor de operatie zelf, maar ook voor de diagnose en de keuze van het implantaat. Uit de meer dan zeventien jaar ervaring van dokter Zeegers is ondermeer gebleken dat voor de verankering van een discusprothese geen kiel nodig is. Een kiel a) voegt vrijwel niets toe aan de stabiliteit, b) geeft altijd beschadiging van de wervellichamen, c) maakt het vijwel onmogelijk om excentrische plaatsing tijdens de operatie te verbeteren, d) geeft sterk verhoogde risico's bij verwijderen tijdens revisie-ingrepen, hoewel die gelukkig zelden nodig zijn.

In 1998 bezocht een delegatie van Amerikaanse wervelkolom chirurgen het ziekenhuis Sittard om de operatie-techniek van dokter Zeegers bij te wonen. Na veel voorbereidingen, waaraan ook dokter Zeegers zijn bijdrage leverde, ging het FDA onderzoek naar de Charité-Link in de USA in 2000 van start. Het onderzoek toonde aan dat de patiënten die een discusprothese kregen, tot twee jaar na de operatie het beter deden dan de patiënten  die een spondylodese hadden gehad. Het aantal complicaties bij de patiënten met een discusprothese was minder dan die bij de patiënten met een verstijvingsoperatie. Er was geen duidelijk verband tussen de mate van beweeglijkheid van de prothese en de verlichting van de klachten. De FDA heeft gesteld dat er in de toekomst wel nog onderzoek moet worden uitgevoerd naar de doeltreffendheid op lange termijn, en het effect op aangrenzende tussenwervelschijven en de andere structuren van de wervelkolom zoals bijvoorbeeld de facetgewrichten.

Zowel de Charité-Link als de Prodisc-prothese bestaat uit een plastic kern die tussen twee metalen plaatjes wordt geklemd. Hierdoor wordt de natuurlijke hoogte tussen twee ruggewervels hersteld, met behoud van beweeglijkheid van die wervels. De discusprothese wordt onder alghele narcose via een incisie in de onderbuik geimplanteerd. Daarbij wordt eerst de zieke of beschadigde schijf verwijderd en in de vrijgekomen ruimte wordt dan de prothese geplaatst. De patiënten mogen direct na de operatie volledig belast lopen en zijn vrij om zich in alle richtingen te bewegen.