Mogelijke complicaties bij Discusprothese of Ventrale Spondylodese Tijdelijke verstoring van de spijsvertering De wervelkolom wordt benaderd via de buik. Tussen de buikwand en de wervelkolom liggen de buikorganen. Die ingewanden liggen opgesloten in het buikvlies. Na opening van de buikwand wordt het buikvlies met de hand naar rechts en naar boven opzij gedrukt. Hierdoor komen de grote bloedvaten en de wervelkolom vanzelf vrij te liggen en is een verdere operatie aan de rug mogelijk. De ingewanden zelf worden dus niet zichtbaar. Toch kan die handdruk op het buikvlies de darmen al doen "schrikken", waardoor de spijsvertering vertraagd wordt. Tijdens de operatie wordt het maagsap via een slangetje in de keel afgezogen. Dat ontlast de darmen. Meestal duurt de operatie zo kort dat het schrik-effect op de darmen te verwaarlozen is. Voor de zekerheid krijgt men direct na de operatie alleen maar iets vloeibaars. Als er darmgeruisen in de buik hoorbaar zijn of windjes worden gelaten is dat een goed teken en werken de darmen zoals het hoort. Het vloeibare voedsel kan dan worden uitgebreid met normaal licht verteerbaar voedsel. Meestal kan men de volgende dag weer normaal eten. Heel zelden blijven de darmen enkele dagen achtereen stil liggen. Er zijn dan geen darmgeruisen hoorbaar en ook geen windjes. De buik kan gezwollen aanvoelen. Er hoopt zich dan lucht en maagvocht in de darmen op. De oplossing is eenvoudig: maagsap afzuigen via een maagslangetje en niets eten. Deze complicaties is altijd oplosbaar. Extra bloedverlies De wervelkolom wordt benaderd via de buik. Aan de voorkant van de wervels liggen de grote lichaams aders en slagaders. Die worden heel voorzichtig weggeduwd en met een metalen staafje opzij gehouden. Daarbij kan een klein zijtakje afscheuren en leiden tot bloedverlies. De kans op zo'n afscheuring is verhoogd als de bloedvaten een heel andere ligging hebben dan normaal. Dat is van tevoren niet vast te stellen. Gelukkig komt die complicatie maar uiterst zelden voor. De oplossing is eenvoudig: dichtdrukken van het aanvoerende bloedvat, opzoeken van het bloedende takje en sluiten van het lek door een hechting of nietje. Als de orthopaedisch chirurg de bloeding niet zou kunnen stelpen, is er altijd een vaatchirurg snel beschikbaar. Zo'n bloeding heeft in het verleden nog nooit blijvende nadelige gevolgen gehad. Thrombose Door het stilliggen tijdens de operatie, maar ook door het opzij houden van de bloedvaten is er een verhoogde kans op een plaatselijke bloedstolling in de bekken- en been-aders. Dat heet thrombose. Daarom krijgt u vóór en ná de operatie een geneesmiddel dat bloedstolling voorkomt en tijdens de operatie draagt u speciale anti-thrombose kousen. De kans op zo'n thrombose is dan nog maar 0,5%. De kans op een loslatend stolsel naar de longen, een zogenaamde longembolie is daarbij te verwaarlozen. Als er toch een thrombose is opgetreden, dan kan dat goed behandeld worden door het innemen van een bloedverdunner in de volgende zes maanden. Beschadiging van de urineleider Theoretisch is een beschadiging van de inwendige organen en de vlakbij lopende urineleider mogelijk. Deze complicatie werd door ons nog nooit gezien. Infectie Bij het begin van de ingreep en eenmaal ná de operatie worden antibiotica toegediend. De huid wordt gedesinfekteerd. De operatiewond wordt schoongespoeld met een ontsmettende vloeistof. De instrumenten en implantaten worden volgens de modenrste inzichten gesteriliseerd. Dat alles heeft er toe geleid dat wij tot nu toe nog nooit een infektie in de diepte hebben meegemaakt. Mocht een diepe infektie toch optreden dan zal die moeten worden opgeruimd en het implantaat eventueel worden verwijderd. Daarna zal het wondgebied moeten worden leeggezogen met een drain en extra antibiotica moeten worden toegediend. Gelukkig is dat tot geen kans. Na een rug-operatie met een implantaat kunnen ingrepen bij de tandarts gewoon worden uitgevoerd, een speciale bescherming met antibiotica lijkt dan overbodig . Zelfs tot tien jaar na de in op heden nog nooit nodig geweest. Het onderhouden van een gezond gebit is belangrijk, dan krijgen die bacteriëngreep zijn de patiënten vrij gebleven van een infectie aan de wervelkolom. Zenuw-irritatie Het komt regelmatig voor dat er tijdelijk sprake is van een wat dovig gevoel van het dijbeen. Dat herstelt zich meestal binnen een jaar. Ook kan het linkerbeen tijdelijk veel warmer aanvoelen doordat de zenuw-voorziening van de kleine huidvaatjes verstoord is. Ook dat herstelt meestal binnen een jaar. For patients with spinal implants, do you recommend antibiotic prophylactic treatment for dental work if there is a possibility of bleeding? This is a commonly asked question posed by patients who have orthopaedic implants and it is a controversial issue that has been the subject of considerable debate since total joint arthroplasty became commonplace in the 1970's. It is a reasonable concern that dental procedures, particularly those involving gingival bleeding, would produce a transient bacteremia (the presence of bacteria for a short period of time in the blood stream) due to commonplace oral bacterial flora. As a result of this concern, orthopaedic physicians began routinely prescribing antibiotics prior to dental procedures in total joint arthroplasty. Multiple scientific studies have been published on both sides of this issue. In reviewing the recent maxillofacial surgery literature, primary care physician literature and orthopaedic surgery literature, it seems that the pendulum has currently swung to not recommending prophylactic antibiotics on a routine basis around the time of dental procedures. Field and Martin note that while certain medically compromised patients with artificial joints have a slightly increased risk of infection thereby justifying the use of antibiotic prophylaxis, routine use of prophylaxis for the majority of the patients with artificial joints is not justified. Weitekamp and Caputo reviewed the subject of prophylactic oral antibiotics in general and concluded that, while the patients at risk for bacteroendocarditis remained candidates for prophylactic antibiotic therapy, "antibiotics are not necessary in most patients with prosthetic joints who are undergoing dental procedures" Dr. Norden reported on prophylactic antibiotics in orthopaedic surgery specifically and noted that there was "insufficient evidence to support antibiotic prophylaxis" for routine dental work in most patients with total joints. He felt that in individuals with "periodontal disease and potential dental infection, antimicrobial prophylaxis seems indicated." To our knowledge, there is no specific study looking at the use of prophylactic oral antibiotics around the time of dental procedures in scoliosis patients with spinal instrumentation implants. Based on our review of the general orthopaedic literature, however, there are some conclusions we can make for scoliosis patients until a specific study is produced in this regard. Prophylactic antibiotics are not necessary in most scoliosis patients with spinal implants undergoing dental procedures. The potential exceptions to this include medically compromised patients - particularly patients at risk for bacterioal endocarditis, individuals with severe periodontal disease, or individuals with potential dental infections. Carlsson AS, Lidgren L, Lindberg L. Prophylactic Antibiotics against Early and Late Deep Infections after Total Hip Replacements. Acta Orthopaedica Scandinavica 1977; 48: 405-10. Norden CW. Antibiotic Prophylaxis in Orthopaedic Surgery, Reviews of Infectious Diseases 1991:13 (Supplement 10): S842-6. Weitekamp MR and Caputo GM. Antibiotic Prophylaxis: Update on Common Clinical Uses, Clincal Pharmacology, American Family Physician, September 1993, Vol. 48, No. 4. Field EA and Martin MV. Prophylactic Antibiotics for Patients with Artificial Joints Undergoing Oral and Dental Surgery - Necessary or Not? British Journal of Oral and Maxillofacial Surgery. 1991, October: 29 (5) 341-6.