Rugpijn is meestal niet ernstig, maar vaak wel erg hinderlijk en vooral kostbaar, omdat het zo vaak aanleiding geeft tot werkverzuim. Gelukkig verdwijnt rugpijn bij 90% van de mensen binnen een periode van 6 tot 12 weken, zonder dat daar ook maar enige behandeling voor nodig is ...!

De natuur is dan mild: ook bij inwendige beschadigingen passen de omgevende structuren zich in het lichaam toch weer aan: eventuele uitpuilingen verschrompelen, zenuwbanen komen tot rust, spieren raken minder verkrampt. de irritatie verdwijnt, alleen de rug blijft een tijd wat stijfjes. Om snelle herhaling te voorkomen kan men de eerste maanden daarna beter piekbelastingen wat vermijden. Door te zorgen voor een goede conditie en stevige rugspieren, en zich vervolgens zo min mogelijk te ontzien, is de kans op blijvend herstel het grootst.

Rugklachten horen bij het leven: bijna iedereen wordt er wel eens mee geconfronteerd. Meestal in de periode tussen 35 en 50 jaar. Men kan stellen dat 50% van alle mensen ooit wel eens lage rugpijn heeft, 25% van alle volwassen mensen heeft op dit moment, dus nù, rugklachten. Minder dan 10% van de mensen met rugklachten houdt die klachten langer dan 3 maanden. Bij 80% van de mensen wordt geen goed aanwijsbare lichamelijke oorzaak gevonden, maar onbegrepen rugpijn is daarom nog niet psychisch. Met het ouder worden verdwijnt op de lange duur ook chronische rugpijn vaak vanzelf, doordat de wervelkolom zich beter stabiliseert, daarvoor is dus ook geen behandeling nodig. De angst voor verergering bij het ouder worden, of dreigende rolstoel is bijna altijd ongegrond.

Niet alleen de dokter, maar ook de patiënt moet zich dus realiseren dat de natuur heel mild is.

Over het algemeen wordt het geduld dus ècht beloond: de klachten doven langzaam uit. Vroeger waren "ordinaire rugklachten" bij werkende mensen vrijwel nooit een reden tot arbeidsverzuim. Sinds de invoering van een meer socialere wetgeving (eind 18e eeuw) worden rugklachten erkend als een "kwaal". Door de opkomst van het uitkeringen-stelsel zijn rugklachten in de geïndustrialiseerde landen verheven tot een "ziekte" en vormen vaak ten onrechte een reden tot werkverzuim, waardoor chronische rugpijn een zeer kostbare ‘gezonde’ ziekte kan worden. Het kost onze westerse maatschappij miljarden per jaar.

De fysiotherapeutische en medische behandelingen vormen maar 10% van al deze onkosten, de overige 90% van deze miljarden komt door de uitkeringen en arbeidsongeschiktheid-kosten. Gelukkig komen we nu weer tot inzicht dat mensen met rugpijn maar het beste gewoon aan het werk kunnen blijven: het kan meestal de gezondheid niet schaden en inspanning bevordert juist het herstel: het lichaam past zich aan, de pijn hoort er bij. Wie doet er nu nog rugbelastend werk, wie gebruikt nog dagelijks zijn rug, hoe staat het met de rugspieren?

Sinds 1986 is bekend dat de lage rugspieren bij de westerse mens onder-ontwikkeld zijn. Een sterker tuigage maakt de rug minder kwetsbaar. Alvorens dan ook bij rugklachten uitgebreid onderzoek te doen, moeten eerst die lage rugspieren en algmene lichamelijke conditie worden verbeterd. Kortom: mensen met ‘gewone’ rugpijn horen in eerste instantie niet bij een dokter thuis, maar kunnen beter iets aan hun conditie doen. Er bestaan geen speciale medicamenten tegen rugpijn. Gewone pijnstillers zoals paracetamol en ibuprofeen kunnen kortdurend wel verlichting geven, maar men kan het beter zonder pillen proberen. Spierverslappers en rustgevende middelen werken vaak averechts.